Bir insan anneye, geleneklere ya da ait olduğu topluluğa hastalıklı bir biçimde bağlılığını sürdürdüğü müddetçe, kişiliğinin ve aklının gelişimini de engellemiş olur. Böyle bir durumda, doğanın içine atılmış, çaresiz ve zavallı bir kimse olarak kalır, ama doğayla bütünleşemez, onunla bir olmayı başaramaz. Ancak akıl ve sevginin güçlerini geliştirdiği, doğal ve toplumsal hayatı insanca deneyimlediği takdirde, kendisini hayatının efendisi ve dünyayı da kendi evi olarak hisseder.

Fromm.
Beklemeyi, bekletilmeyi sevmiyorum. Mail beklemeyi, telefon beklemeyi, marketten anne beklemeyi sevmiyorum... Belirsizlikleri sevmiyorum. Neyi seviyorum; böyle işlerim yolunda gitsin... Efendime söyliyim kaygı tasa duymayayım. Yiyim yiyim şişmanlamayayım. Öyle şeyler. Bir de bol yeşillikli ada'm olsa. Sessiz sakin kitap okusam. Gel mail gel.