Kakao for Egon Schiele

Bugün KakaoTalk'umu tasarladım...

 

Varoluşumun Bugünkü Durağı

Varoluşum bugün gri ve yumuşak bir zeminde türüyor. Grinin belirsizliği kaygı düzeyimi arttırırken, zemindeki yumuşaklık anne karnı gibi sarıp sarmalıyor tüm korkularımı. İçime akıttığım nehirde bile bir ilaç kokusu var. Bilerek damlattığım, daha iyiye yöneltmek için kendimi, öyle inandığım. 
Yaşadığım coğrafya kış mevsimini yaşadığı için burnumun ve yer yer ellerimin üşümesi doğal. Ara sıra burnumu çekiyorum, solunum yollarının bu rutin kontrolü aynı zamanda atmosferin kokusunu da ciğerlerime doldurmama yardımcı oluyor. 

Hafifçe kambur duruşum, hayata karşı düşünceli olduğumu doğrular nitelikte: sanki somut zemin bana bir şeyler diyor, ona kulak kabartmaya çalışıyorum, ne gülünç! 

Portakal ve acı çikolata birleşimi bir koku var etrafta... Hayat acı-tatlı mı kokuyor yalnızken. Benim sefaletime karşı bulantım mı kokan? Öyleyse sefaletimden zevk alıyorum. Yalnız olmaktan aldığım zevk gibi... Yaptığım seçimlerin midemi daha çok ağrıtacağını bildikçe daha dikleşiyor başım, kamburum da daha çok artıyor. Sorumluluk beni nasıl bir görüntüye ulaştıracak? Git gide bir ucubeye benzeyecek bedenim varoluşunu ararken, ama bir yandan da tanrılaşacak sanki. 

Varoluşum gri bugün, portakal kokulu ve soğuk... Varoluşum bulantılı bugün, sancılı ama bir yandan da yumuşak... Varoluşum ilaçlı bugün, kendini korurcasına bir kabukta...

Bir başka türlü anlatmam gerekirse;
Sabahtan beri gri bir kanepeye oturmuş hiç kıpırdamadan portakallı çikolata yiyor, üşüyen ellerimi arada bir hohlayarak ısıtmaya çalışıyor ve suyuma damlattığım UMCA ile soğuk algınlığına yakalanmamaya çalışıyorum. Çikolatayı çok yemiş olacağım ki midem bulanıyor, bir de alacağım kiloların kaygısı şimdiden somurtmama yetti. Final dönemi olur öyle şeyler ama bence, değil mi PouLou?

Nasıl Yapacağımı Bilmiyorum Ki!

Sık karşılaşıyoruz, çocuklar birbirlerini sınıfa kilitliyorlar ve bundan çılgınca zevk alıyorlar. İçeride kilitli kalan ise içeriden kurtulabildikten hemen sonra şikayete geliyor. Bu senaryo hiç değişmeden devam ediyor.
Sordum:
- Arda arkadaşını kilitledin, ama görüyorsun ki bu durumda ortalık karışıyor, daha sonra uyarılıyorsunuz ve sizin de canınız sıkılıyor. Lütfen bana söyler misin ısrarla neden kilitlemek istiyorsun?
- Öğretmenim şaka yapmak istemiştim.
- Şaka yapmayı çok mu seviyorsun Arda?
- Evet öğretmenim.
- Peki başkalarını üzmeyecek güzel şakalar yapsan nasıl olur?
- İşte ben başka şaka bilmiyorum öğretmenim, bilsem onları yaparım. Ben sadece şaka yapmak istiyorum.

Şaka repertuvarı gelişmemiş çocukların repertuvarını mı geliştirmeli?

Türkiye'de sihir okulları olsa keşke. Çocuklar birkaç sihir numarası öğrenseler. Bu konuda eksiğimiz var. Google'yle bir araştırma yaptım da, Ankara'da Magic Shop olayı yok gibi. İstanbul'da varmış Sihir Evi diye bir yer. Biz öğretmenler şapkadan tavşan çıkarmayı neden bilmiyoruz?

Şu olaya çok özenmişimdir:
- Oğlum sen neden yazmıyorsun?
+ Kalemimi evde unutmuşum öğretmenim
- Ah bak buradaymış (çocuğu kulağının arkasından kalem çıkarır)



The Final Countdown

Finallere yaklaştıkça, dönemin ve kışa girmenin yorgunluğunu bir kenara itmek gerekiyor. Vakit buldukça (ki kendisi bende pek fazla bulunmuyor) bir şeyler ortaya çıkarma telaşına bürünüyorum. Kış güneşinin beyaz kocaman bir ışık yaydığı masama yerleştirdim gerekenleri.
Her yeşil çay içtiğimde "aniden gelen hayatı düzene sokma isteği", aynı şekilde finallere çalışma isteğini de beraberinde getiriyor. Bu kocaman metal demir adam yeşil çayımı üretiyor, ben de karşılığında ona sıcak su banyosu sağlıyorum.

Finallere çalışmama yardım eden bir diğer kişi ise sevgili Goethe, kendisi ile gözgöze geldiğimde ister istemez bir kıyaslama içine giriyor ve utanıp ders çalışmaya başlıyorum. Bakışlarındaki olgunluk bende mecburi olarak "ben hayatımı dolu doldu yaşadım, ne güzel eserler sundum dünyaya, sen naptın?" mesajı olarak algılanıyor. Mesaj alınmıştır. 

İstatistik dersinde Hoca'nın anlattığı her şeyi anlamam, fakat anlatmadığı hiçbir şeyi anlamamam benim mi problemim acaba? Bir iki konuyu çılgınca unutmuş olmalıyım master döneminden. 
Masaya göz atmam/okumam gereken faydalı kitaplarımı dizdim. 3 hafta hiç işe gitmeden sabah akşam çalışsam ancak memnun olurum içinde bulunduğum durumdan, ama haftanın 6 günü işe gitmek zorundayım. Buraya Korece ağlama efekti gelecek: ㅠㅠ



Sabah uyandığımda Kouhei bana Woncheongajumaru'dan zıplayan ceylanların fotoğrafını göndermiş. Hava hafif yağışlı. Gözün alabildiğince yeşil. Şimdi orada olmak isterdim, hava biraz daha sıcak olsaydı. Ne demiştim: güneş enerjisi ile çalışan bir makine olma ihtialim yüksek. 


Okuduğunu anlama, tek denekli desen, alfa ve beta, Fraenkel ve Wallen, zaman, kış güneşi, yeşil çay, keşke havalar biraz sıcak olsaydı da Eymir'de ders çalışabilseydim hayali, ve peşinden hayal kırıklığı. Bunlar güzel şeyler. Ya bu ders ikinci dönem olsaydı şimdi bahar mevsiminde olacaktık. Acaba Serkan Hoca dersi Eymir'de yapmamıza gönüllü olur muydu? Sonra bisiklete binerdik. Balık yer, çiçek toplardık sınıfça ve çılgınlar gibi yeni çalışma konuları bulurduk.

I <3 nature="" p="">