Dünya o kadar hızlı dönüyor ki, ayak uyduramadığım zaman delice gelip bana çarpacak diye tedirgin oluyorum.
...
Çok gidesim var, acayip. Nereye bilmiyorum. Halbuki o kadar halsizim ki, odamdan çıkmaya korkuyorum.
İçim sıkılıyor, ne yapsam da düzelse?
İçim sıkılıyor, ne yapsam da düzelse?
Yetenek Sizsiniz Türkiye...
Babam konserde, annemle ablam operada, Behnan doğumgünü partisinde... Ben niye evdeyim? Bence ben domuz gribi olabilirim, ondan evdeyim. evet. evet.
TV izleyeyim bari, Oylum Talu da güzel kadınmış.
TV izleyeyim bari, Oylum Talu da güzel kadınmış.
"Question Mark" Season 1, Episode 4
spoiler;
- 13-17 Kasımdaki gibi olsun istiyorum her günüm doktor bey, ilaç almıştım, iyiydim sanki?
+ Şey hastalığına tutulmuşsunuz, ımm neydi adı?
- 13-17 Kasımdaki gibi olsun istiyorum her günüm doktor bey, ilaç almıştım, iyiydim sanki?
+ Şey hastalığına tutulmuşsunuz, ımm neydi adı?
"Question Mark" Season 1, Episode 3
spoiler;
- Çok önemsediğim, ve karşısında düzgün cümle kurmak istediğim Hocamın karşısında neden her seferinde ve ısrarla en olmayacak cevapları veriyorum? Zekamdan şüphe ediyordur diye düşünmüyor değilim.
+ Şüphe etmek ya da etmemek işte bütün mesele bu!
- Hı?
- Çok önemsediğim, ve karşısında düzgün cümle kurmak istediğim Hocamın karşısında neden her seferinde ve ısrarla en olmayacak cevapları veriyorum? Zekamdan şüphe ediyordur diye düşünmüyor değilim.
+ Şüphe etmek ya da etmemek işte bütün mesele bu!
- Hı?
Mahur Şarkı
Kızlar
A7 boyutlarında bir pembe kağıt ve üzerine yazılmış ÇK 13-18, DK 53-55. Her gün geliyorlar bana böyle.
Kız çocukları pembe rengi sevmeyi ne zaman öğreniyor? Bir kız çocuğunu televizyonun, mağazaların, başka hiçbir insanın olmadığı bir dünyaya (ki bu benim eğitim adam* oluyor) götürelim. O dünyada hiçbir rengi hiçbir grup sahiplenmesin. Aynı modelden her renk elbise giyelim biz çevresinde çalışanlar. Acaba ona verdiğimiz kırmızı, mor, siyah, yeşil, gri, sarı, turuncu, pembe, beyaz, mavi elbiseden hangisini daha çok giymeyi isteyecek? Ya da sorsak mesela, "bir renk seç ve sana o renkten bir etek diktirelim". Hangisini seçer? Ben bunu gerçekten merak ediyorum:) Pembe demek bana kabarık elbisesi olan sarışın bir Disney Prensesini hatırlatıyor.
Prenses diye bir şey duymamış olsa neyi seçerdi?
*Eğitim adam; yaşamak istediğim Duygu Krallığından farklı bir ada, bir deney adasıdır.
Veolia Environnement Vahşi Yaşam Fotoğrafçıları 2009'dan
C
Ölümünün üzerinden 4 mevsim geçti. Son bir aydır (ki bu ay öldüğün ay) her gece sanki senin şarkını duyuyorum. Ama çok kısa... 1 sn ve gecede 2 defa.. Sen değilsin o, biliyorum. Fakat senmişsin gibi hissediyorum.
:) Seni Özlüyorum.
:) Seni Özlüyorum.
Kibir ve Önyargı... Pride and Prejudice

Bazı insanların kaynama noktaları yüksektir. Hiçbir zaman yeni bir topluluğa girdiklerinde en akışkan kişi olmayı başaramazlar. O sebeptendir ki hal değişimlerinden dolayı dikkat çekerler kolanın içindeki buz misali.
Kendimizi sürekli ifade etmeye çalıştığımız yahut insanları anlamaya çalıştığımız şu dünyada olaylara kesit halinde bakmamalıyız. Bir insanı doğru değerlendirmek için filmin tamamını izlemeliyiz.
Duruşlar, kimlikler; yaşanmış ve düşünülmüşlüklerin kemikleşmesidir.
Ve bu da en sevdiğim filmin, en sevdiğim sahnesinden...
- He's not proud. I was wrong. I was entirely wrong about him.
You don't know him, Papa. We misjudged him.
Neyse ki sonu mutlu. :)
Kale İçinden Ulusa
İki farklı dünya sanki... Birinde, gri bir hayalet gibi üzerinize üzerinize gelen (ve saçınıza sinmeyi bekleyen) köfte kokusu bulutu karşılıyor sizi. Sonra takım elbiseli "çakal esnaf" tipli bir adam bağırıyor: - tutun öndekini 'HIRSIZ'!!!
ve peşinden koşturan sürüyle adam.
Şaşkın gözlerle etrafa bakan bayram gezmesine çıkmış çocuklar var. Bir yandan babalarına 'bir şey' almaları için ısrar edip annelerinden destek bekliyorlar. (Belki işportadan bir saat yahut pilastik bebek)
Etraf ucuz lokanta dolu, köfte ekmek isteseniz adım başı.. fakat zorla sucuklu tost bulabiliyorsunuz; yarım ekmek 1,5TL.
Gençlik parkı açılmış; çocuklu aileler bayram vesilesiyle akın etmiş, görkemli suyun etrafında dolanıyorlar.
Delikanlılarda saçlar hep aynı model: kısalı uzunlu, jöleyle havalandırlmış.. Pantolonları parlak.
Genç kızlar ise illaki far kullanmayı seviyor; mavi, yeşil.
Tarihi Ruşen Pastanesinde pastalar taze, limonatalar kötü. Yolunu şaşırmış bir iki turist türk kahvesi istiyor.
Diğer tarafta ise cıvıl cıvıl kale içi, restore edilmiş eski Ankara konakları, ufacık mahalle bakkalları, bronz hitit heykelcikleri ve kilim satan dükkanlar. Bayram harçlığı isteyen çocuk rehberler... Topuklu ayakkabılara sinir olan 'sert' merdivenler, eğimler ve bir o kadar da yokuşlar. İnatçı iki insan.. Bayram dolayısıyla kapalı And Cafe...
Pişman mı olsam bilemiyorum canımın sucuklu tost istemiş olmasına. İnatçılığımız bugün yemek konusundaydı, mekan konusunda değildi. Konaklardan birinde Mantı yenebilirdi ilk planda olduğu gibi. Sonra taksiyle yine kaleiçinden uzaklaşılabilirdi izole bir şekilde.
And Cafe'nin açık, Behnan'ın Ankara'da olduğu bir gün daha belki gelinebilir.
Gelecek opera günlerimizden birinde belki yapabiliriz. Şuan için bir şey bilmiyoruz.
ve peşinden koşturan sürüyle adam.
Şaşkın gözlerle etrafa bakan bayram gezmesine çıkmış çocuklar var. Bir yandan babalarına 'bir şey' almaları için ısrar edip annelerinden destek bekliyorlar. (Belki işportadan bir saat yahut pilastik bebek)
Etraf ucuz lokanta dolu, köfte ekmek isteseniz adım başı.. fakat zorla sucuklu tost bulabiliyorsunuz; yarım ekmek 1,5TL.
Gençlik parkı açılmış; çocuklu aileler bayram vesilesiyle akın etmiş, görkemli suyun etrafında dolanıyorlar.
Delikanlılarda saçlar hep aynı model: kısalı uzunlu, jöleyle havalandırlmış.. Pantolonları parlak.
Genç kızlar ise illaki far kullanmayı seviyor; mavi, yeşil.
Tarihi Ruşen Pastanesinde pastalar taze, limonatalar kötü. Yolunu şaşırmış bir iki turist türk kahvesi istiyor.
Diğer tarafta ise cıvıl cıvıl kale içi, restore edilmiş eski Ankara konakları, ufacık mahalle bakkalları, bronz hitit heykelcikleri ve kilim satan dükkanlar. Bayram harçlığı isteyen çocuk rehberler... Topuklu ayakkabılara sinir olan 'sert' merdivenler, eğimler ve bir o kadar da yokuşlar. İnatçı iki insan.. Bayram dolayısıyla kapalı And Cafe...
Pişman mı olsam bilemiyorum canımın sucuklu tost istemiş olmasına. İnatçılığımız bugün yemek konusundaydı, mekan konusunda değildi. Konaklardan birinde Mantı yenebilirdi ilk planda olduğu gibi. Sonra taksiyle yine kaleiçinden uzaklaşılabilirdi izole bir şekilde.
And Cafe'nin açık, Behnan'ın Ankara'da olduğu bir gün daha belki gelinebilir.
Gelecek opera günlerimizden birinde belki yapabiliriz. Şuan için bir şey bilmiyoruz.
Ben Bu Yaz 2
Hani resim yapacaktım? Şovaleye dokunuşum sadece tozunu almaktan ibaretti bu yaz. Taglenmişim hem de üstüne ya bugün... Özendim, özledim. Minicik odada yaptığım tabloları, tiner kokusuyla uyumayı özledim. Umut'a yaptığım tablom ne ciciydi, bulutlarına ne kadar çok uğraşmıştım.............Yaz bitmeden yeniden yapmalıyım, bir zorlama değil gerçekten. Sadece arabanın biraz itilmeye ihtiyacı var.
eklemeden geçmeyeyeim: tuvalin üstünde çizilmiş olan göz filan bana ait değil. ben mumdünyayı çizdim. küresel ısınmaya tepki babında. haha
..Zz
Bugün sana çok yazasım vardı, hayal kurdum epey ağaç altında yatıp göğe bakarken. Ama şimdi o kadar yorgunum ki.
Uyusam geçer belki?
Uyusam geçer belki?
I am in a Balloon Mood
Blog'un adı niye Balloon Mood? Çünkü ben her zaman aynı mooddayım, bu mood da balloon mood. Bilemiyorum ne kadar anlatabildim. Bir de müzikal anlatmak isterim, o da şöyle olur; Her Perşembe Saat:16-17:00 arası http://www.sourberry.org/ 'da djane'liğini benim üstlendiğim Balloon Mood adlı programı dinleyerek ne demek istediğimi anlayabilirsiniz.
"Question Mark" Season 1, Episode 2
spoiler:
- Hey Mark dostum, Zeus her şeyin farkında olabilir, bir sonraki adımın ne olacak?
+ system failure... system failure... system failure...
- Dude!

spoiler.
- Hey Mark dostum, Zeus her şeyin farkında olabilir, bir sonraki adımın ne olacak?
+ system failure... system failure... system failure...
- Dude!

spoiler.
"Question Mark" Season 1, Episode 1
spoiler:
- Hey Mark, Tez konusunu belirledin mi artık?
+ Oh evet dostum, sonunda.
- Angie problemini nasıl çözmeyi düşünüyorsun?
+ İşte o hala muamma...
spoiler.
- Hey Mark, Tez konusunu belirledin mi artık?
+ Oh evet dostum, sonunda.
- Angie problemini nasıl çözmeyi düşünüyorsun?
+ İşte o hala muamma...
spoiler.
İsmail (Y)ükseklik (K)orkusu
Henüz dün bindiğim (ve adını bilmediğim) oyuncağın resmini Hürriyet'te gördüm bugün. Baba ve oğul mahsur kalmışlar tepede. Düşünüyorum da tam bir kabus olmalı. En tepedeyken -şayet yükseklik korkunuz yoksa- zevk bile alabilirsiniz, fakat tam sallanma konumunda, yani sırtınız koltuktan ayrılmışken, bütün bedeninizi emniyet kemer ve boyunluğu taşıyorsa içten içe ve hatta dıştan dışa düşünüyorsunuz: "bu işkenceye ne kadar dayanabilirim?" diye..Yükseklik korkusu dünyadan güneşe kadar olan birinin de (misal ben) böyle oyuncaklara binmesi enteresan geliyor bana...
(Ve evet, Lunaparklarda hala açık saçık deri giysili kadın resimleri ve çalan kötü şarkılar var. Bu da sanıyorum LunaPark kültürüne ait bir şey, ben yadırgamıyorum pek..)
***CircusTown'da lunapark açıldı bu arada, haberiniz olsun.
Kardeşlerimiz İçin
Hayatın her alanında farkındalık kazanmak için, empati yapmaya ihtiyacımız var. Sadece İnsanlar için değil, bitkiler ve hayvanlar için de.
HAYTAP güzel bir proje başlatmış, destek vermek lazım. Ayrıntılı bilgi için; tıklayınız
Ben Bu Yaz
Gönderen
BalloonMood
on 5 Temmuz 2009 Pazar
/
Etiketler:
Duygu Cumhuriyeti vs Semih Cumhuriyeti
/
Comments: (0)
Sade, öylece uzanmak ve sevdiğiniz diziyi izleyerek uyumanın hayalini kurmaya başlamışsanız, tatile ihtiyacınız var demektir. O andan itibaren dünyanın en güzel ülkesi, kendi cumhuriyetinizi (ve hayalini) kurduğunuz adadır.
Bütün bir dönem boyunca bedensel ve beyinsel yorulduysanız, şu dakikadan itibaren ne makaleye konsantre olabilirsiniz ne de işleri vaktinde yetiştirmeye istekli olursunuz.
Şimdi ben iki hafta boyunca Duygu Cumhuriyeti'nde yaşayacağım tamam mı? Orada yaşamanın koşullarından ilki zihni berrak mavi yapmak, içinde altın rengi balıklar yüzdürmek; ikincisi, zamanı akışına bırakmak; üçüncüsü ise zihinsel boşaltımları tatlı üretimlere dönüştürmektir.
Bütün bir dönem boyunca bedensel ve beyinsel yorulduysanız, şu dakikadan itibaren ne makaleye konsantre olabilirsiniz ne de işleri vaktinde yetiştirmeye istekli olursunuz.
Şimdi ben iki hafta boyunca Duygu Cumhuriyeti'nde yaşayacağım tamam mı? Orada yaşamanın koşullarından ilki zihni berrak mavi yapmak, içinde altın rengi balıklar yüzdürmek; ikincisi, zamanı akışına bırakmak; üçüncüsü ise zihinsel boşaltımları tatlı üretimlere dönüştürmektir.
...

...ve sonra ben de şaşırdım. Beklemiyordum çünkü. Gerçi insanlarla samimiyet kurmayı pek sevmeyen bir insandan samimi sözler duymak ne kadar samimi işte?, sonra çıkıyor böyle şeyler ortaya. Çocuklar öyle değil ama. Onlar her şeyde samimiler, yaramazlıklarında da, sevgilerinde de. Bir çocuğa sor beni seviyor musun? diye seviyorsa; evet, sevmiyorsa; hayır! diyor. Ama sor bir yetişkine, o zaman hep tek bir şey söylüyorlar; o ne demek canım benim, olur mu hiç öyle şey, tabii ki seviyorum...
Ben sanırım bir süre çocuklarla takılmak istiyorum. Ama hoşsohbet çocuklarla ki sıkılmayalım:) Berenimi özledim (şimdilik tek çocuk o, Pınar'ı saymazsak).
Bugün beni Cemile aradı; Kırıkkale'de Eğitim Projesi'nden bir öğrencim. Bahadır'ı görmüş, konum geçmiş, numaramı almış. Özlemiş beni, hoşuma gitti.
İyi ki öğretmen olmuşum ve bu güzel kalplerin dünyasını tanımışım. Diğer türlü olsaydı çok da....
Zaman
Önemli şey şu 'zaman'. Dönüp arkama bakmayacağım bu yazıyı yazarken, hatalarımı hatırlamayacağım ben oluşumdaki. Sadece zamanın ne kadar değerli olduğunu bir süre geçince buraya bakarak tekrardan hatırlamak için yazıya başlayacak ve öyle de devam edeceğim.
Hepimiz zor dönemlerden geçiyoruz, ben, sen, o vb.. Hayata dair ciddi kararlar almaya çalıştığımız dönemlerden en kritiği, yaş: 23,5... Bu yaştan sonra hayat ne yöne gitmeli?, Bundan 10 sene sonra nerede, ne yaparken görüyorum kendimi?, Bundan 15 sene sonra yanımda kimler hala var?, Ailem ne durumda?, Arkadaşlarım kimler?, Eşim?, Çocuklarım olacak mı?... daha uzaar gider bu. (Ama sanıyorum ki hayata kuşbakışı baktığımız zaman gördüğümüz büyük hamlelere dair sorular bunlar, o yüzden bu kadarı yeter şimdilik)
Bunları düşünmek mi düşünmemek mi daha sağlıklı? Düşünmekse ne miktarda düşünmek, düşünmemekse ne kadar düşünmemek? Ortasını bulabildiğimiz ölçüde sağlıklıyız. Diğer türlüsü olduğu zaman ya savruk bir hayat geçirmiş oluyorsunuz ya da ulaşmak istediğiniz kalın çerçeveli hayat karesine yaklaşamamış olmanın hırçınlığıyla çirkinleşiyorsunuz. Bazı şanslılarımız o çerçeveye girip bir de güzel poz veriyorlar, kendilerini tebrik etmemek mümkün değil.
Öneriler,
1) You can't design your life like a building. It doesn't work that way.You just have to live it, and it will design itself (HIMYM, 2009)
Hepimiz zor dönemlerden geçiyoruz, ben, sen, o vb.. Hayata dair ciddi kararlar almaya çalıştığımız dönemlerden en kritiği, yaş: 23,5... Bu yaştan sonra hayat ne yöne gitmeli?, Bundan 10 sene sonra nerede, ne yaparken görüyorum kendimi?, Bundan 15 sene sonra yanımda kimler hala var?, Ailem ne durumda?, Arkadaşlarım kimler?, Eşim?, Çocuklarım olacak mı?... daha uzaar gider bu. (Ama sanıyorum ki hayata kuşbakışı baktığımız zaman gördüğümüz büyük hamlelere dair sorular bunlar, o yüzden bu kadarı yeter şimdilik)
Bunları düşünmek mi düşünmemek mi daha sağlıklı? Düşünmekse ne miktarda düşünmek, düşünmemekse ne kadar düşünmemek? Ortasını bulabildiğimiz ölçüde sağlıklıyız. Diğer türlüsü olduğu zaman ya savruk bir hayat geçirmiş oluyorsunuz ya da ulaşmak istediğiniz kalın çerçeveli hayat karesine yaklaşamamış olmanın hırçınlığıyla çirkinleşiyorsunuz. Bazı şanslılarımız o çerçeveye girip bir de güzel poz veriyorlar, kendilerini tebrik etmemek mümkün değil.
Öneriler,
1) You can't design your life like a building. It doesn't work that way.You just have to live it, and it will design itself (HIMYM, 2009)
Rüzgar
Yatağıma uzanmış vaziyette Mind Mapping ve kavramlar üzerine düşünüyorum. Aklımda bir yandan yetiştirmem gerekenler, bir yandan da kremalı cevizli tatlı; taciz ediliyorum. Üşeniyorum ama üşümüyorum. Pencerem açık, hışırtılı sesler odamın içine doluyor. Hırıltılarda Şimo gerinerek uyuyor yanımda. Pamuk gibi göbeği bir iniyor bir kalkıyor. Arasıra kulağımı göbeğine koyuyorum, kalp atışları yankılarla bütün bedenini sarmış. Sonra bir rüzgar esiyor, yağmur yağmış, odaya toprak kokuları yayılıyor. Ağaçlar bahar çiçeklerini dökmüş, yeşermişler.
Bir insanın manzarası bu kadar güzel olabilir mi?
Rüzgar esti üstüme (Seni vurdu yüzüme...)
Bitiş Zili
Ziya Hoca'ya, Maya'da eve gidiş zili "Jump in the line" olsun diye önereceğim, bakalım ne diyecek. Shake shake shake cocuklar, shake it all the time.
No Alarms and No Surprises Please

(Değişen bir şey yokmuş, o halde yeninden) Uyumayı özledim... Çilem bugün yarın dolar diye düşünüyorum. Yaz gelmiş, mutlu bir rüya görmüşüm, ama o kadar derin uyumuşum ki rüyamı hatırlamıyormuşum. Hatırladığım şey aynaya baktığımda gülüyor olduğummuş. En güzel kahvaltıya -yemyeşil minik biberlerin arasında- balkonda uyanmışım. Sağlıklı görünüyormuşum, herkes de sağlıklıymış. Çilekler kızarmış, kirazlar olgunlaşmış, şeftaliler sulanmış. Dut bir varmış bir yokmuş. Elmalar hem yeşil, hem kırmızı hem de sarıymış. Üçü birden gökten düşmüş. Yeşil olanı ben yemişim.
- Boş Zamanlarınızda Ne Yaparsınız?
İşsel aktiviteler harici kalan zamanlarınızı nasıl yönettiğinizi merak eden bünyelerin sormaktan çekinmediği bu soruyu kendime soruyorum uzun zamandır. Haftanın 4 iş günü Maya'ya gidiyor olmam, üniversitedeki dersler ve ders dışı uygulama ödevleri, 11+ saat verdiğim özel dersler sonucu boş vaktim yok. Nasıl yok? Bildiğiniz yok işte. Kış bitti, bahar geldi, bahar da bitti yaz geldi şimdi. Ben hiçbir ağaç dikimine gidemedim! Saksıya cherry domates ektim, o da tutmadı zaten (Tolgacım kötü haber). Arkadaşlarımı göremiyorum bir kısmının bana dargın olduğunu hissettiğim halde. Lost'un 5. sezonunun 6. bölümünde kalmıştım en son, onları bile izleyemedim ki daha yapmak istediğim çok şey var.
Yapmak istediğim bütün şeyleri bir arada toplayayım da daha az vaktim gitsin diye düşündüm ve CircusTown'u yarattım. (Buradan sonrası çok acıklı) İstediğim kadar ağaç dikiyorum, sinema salonları, restoranlar açıyor yeni arkadaşlıklar ediniyorum. Biraz daha altın kazanırsam Binicilik Kulübü ve Arjantin Tango kursu da açacağım. Level atladıkça belki deniz ekler, ortasına ıssız bir ada da koyabilirim belli olmaz.
http://www.publicproxyservers.com/ 'dan proxy sitesi seçip, tek tek http://circustown.my-virtual-city.com/ adresini girip kendim bir şeyler için çabalamaktan bıktım ama. Birileri şehrimi keşfetsin ve her gün ziyaret etsin. Bu ziyaretler de bana odun, kömür, petrol, gümüş ve ELMAS olarak geri dönsün. Elmas 30 altın ediyor, lütfen odun kazandırmamaya çalışın.
(İşbu post sadece kendimi acındırarak şehrime turist çekmek içindir. Yoksa bir elim yağda bir elim balda tamam mı? Cherry domatesim de dallandı filan.)
The Circus Is Coming!!

Diğer iki blogumun da açılış notu sirk temalı olduğu için, III. Geleneksel Blog Şenliği'min ilk yazısı da sirkli olsun madem.
Beni tanıyan bir çok kişi sirkleri ne kadar çok sevdiğimi bilir. Sirkler, palyaçolar, akrobatlar, filler, aslan terbiyecileri vs. hep ilgi alanımdadırlar.
İlk tablom bir palyaçodur mesela, manevi değeri çok büyük haliyle. (Maddi değeri de var mıdır hiç bilemeyeceğim sanırım.)
Sonra kuklaları da seviyorum epey. Birçok kuklam var; cadı, kral, nine, prens, korsan, parmak çocuk, palyaço, bilgin, tilki, ördek...
Gelecekte içinde masal ve çocuk hikayeleri yazabileceğim, onların illüstrasyonlarını yapabileceğim ve kuklalarını yontacağım bir atölyem olsun istiyorum. Muhtemelen oranın da adı sirkli bir şey olacak.
Akademik hayatımda bilinçaltı ve hayal gücü çalışmak istiyorum. Ama maalesef ülkemizde olan akademik çalışmalar, yurtdışı kökenli kuramların ülkemize uyarlanmasından öteye geçmiyor. Çocukların kafalarına metal tenekeler takıp onların bilinçaltı süreçlerini gerçekleştirirkenki beyin sinyallerini incelemek istiyorum. Burada kalırsam da 5li zihin modelini müfredata sokma girişimlerinde bulunacağım. O da güzel tabii. Bir başka zaman the respectful mind'dan bahsederim buralarda herhalde.
Şimdilik bu kadar, öptüm.
Beni tanıyan bir çok kişi sirkleri ne kadar çok sevdiğimi bilir. Sirkler, palyaçolar, akrobatlar, filler, aslan terbiyecileri vs. hep ilgi alanımdadırlar.
İlk tablom bir palyaçodur mesela, manevi değeri çok büyük haliyle. (Maddi değeri de var mıdır hiç bilemeyeceğim sanırım.)
Sonra kuklaları da seviyorum epey. Birçok kuklam var; cadı, kral, nine, prens, korsan, parmak çocuk, palyaço, bilgin, tilki, ördek...
Gelecekte içinde masal ve çocuk hikayeleri yazabileceğim, onların illüstrasyonlarını yapabileceğim ve kuklalarını yontacağım bir atölyem olsun istiyorum. Muhtemelen oranın da adı sirkli bir şey olacak.
Akademik hayatımda bilinçaltı ve hayal gücü çalışmak istiyorum. Ama maalesef ülkemizde olan akademik çalışmalar, yurtdışı kökenli kuramların ülkemize uyarlanmasından öteye geçmiyor. Çocukların kafalarına metal tenekeler takıp onların bilinçaltı süreçlerini gerçekleştirirkenki beyin sinyallerini incelemek istiyorum. Burada kalırsam da 5li zihin modelini müfredata sokma girişimlerinde bulunacağım. O da güzel tabii. Bir başka zaman the respectful mind'dan bahsederim buralarda herhalde.
Şimdilik bu kadar, öptüm.






