kişisel etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
kişisel etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

You Love Us



Manic Street Preachers, ilk gençlik yıllarımda duygularımı melodilerine teyellediğim, daha özel/yoğun duygularımı ise sağlam dikiş yaptığım bir grup. Bir yaz günü arabada babama Ready For Drowning'i dinletip "işte en sevdiğim şarkı bu!" dediğim, daha sonra dinlediklerime öyle bir kategori açmadığım için şu yaşımda hala o unvanı hak eden tek şarkının yaratıcıları. Sinirliyken ne yaparsınız? sorumun cevabı= "Manic Street Preachers" dinlerim. Bu hafta sonu Efes One Love'da sahne alacaklardı. Bir Ankara yaşayanı olarak yapılacak işlerimiz olduğunda maalesef katılamayız öyle etkinliklere. Olmadı işte bu sene de. Bir dahaki sefer olacak mı? bilmiyorum. Umuyorum.

Manics'i kaçırdık. Ancak yaşamı kaçırmadık. Ankara'da vakit geçirmekten en çok hoşlandığım yerlerden biri, ODTÜ Eymir Gölü Bağevi. Dut da aldık manavdan (ki kendisi en sevdiğim meyvedir), bir de ananas. Nasıl güzel dakikalar geçiriliyor... Göl kenarında evim olsun, o gölde de karabataklar yüzsün. Sevdiklerimle beraber olayım, sağlıklı olalım. Dünyada başka istediğim bir şey yok.


work, work, work, senora


Tezimi teslim etmemle birlikte, derssel sorumluluklardan arınmış bir birey olarak eksik kalan dizilerimi (how i met your mother ve the big bang theory) bitirdim. How i met you mother'ın gidişi, platonik aşk acısı çeken arkadaşlarımı yatıştırmak için söylediğim "o kız/erkek senin Robin'in şuan, ondan vazgeçtiğin anda karşına çıkacak doğru insan" lafımın etkisini aşağılara çekti. Ancak neyse, HIMYM'ı anne için izleyenlerden değilim.
Tezi teslim etmemle birlikte şekillenen to do list'in başını çekenlerden "içinde ahlak, etik, değer yargıları, empati geçmeyen bir kitaba başlama isteğim" şuan için ertelendi. Okuduğum kitap direkt bunlarla alakalı ve daha bir çok şeyle (bunu henüz jüriye girmemiş olmama bağlıyorum)

Bedenim için iyi haber; spora başladım. Yürüyüş ve koşu iyi gelecek. Her gün 10bin adım atmamız gerekirken 100ü bulan beri gelsindi, ama artık değişti. (Hayaldi gerçek oldu :p)

Bahçeden turuncu ve sarı güller topladım, çalışma masama koydum. Naturalistic zekamı geliştirmem lazım. (Biliş ve duyuş olarak epey fazla olan bu doğa ilgim, psikomotor anlamda tam bir fiyasko).

Jael ile öyküye başlama vaktimiz geldi.
Radyo yayınlarım da düzene girdi son 3 haftadır. Yahu daha dün karamsardım, kötü olan şeyleri ne çabuk unuttum? Güller iyi geldi.

2 Şubat 2011, 01:23 Çarşamba

İnternetsiz bir gecem. “İnternetsiz” diye başlamam şaşırtmasın seni. Bağımlıyım.

Wireless’ın canım annem ve babamın “başucu”nda olması, ona kıymet vermelerini gerektirmiyor, aksine ondan kaçınmalılar. Geç bile yapmışız ama, artık yatarken wirelessı kapatıyoruz.

Ben de geceleri hemen uykuya dalamadığım için film izliyorum. İzlediğim filmler genelde korkmayayım ve sıkıntı duymayayım diye, umut dolu romantik komedi filmler. Bugün ise Cem Yılmaz’ın gösterilerini izleyeceğim. Kendime sıcak çikolata hazırladım. Bugün ağzıma giren en tatlı şey pastörize süttü. Pasteaur is a süt esprisini bir öğrencime yapmıştım anlamamıştı. Açıkladıktan sonra güldük ama. Umarım espriyi sevmiştir o da, başka arkadaşlarına yapmıştır. Severim ben öyle esprileri… Mesela atılacak kuş kalmamasından dolayı viyana kuşatmasının bitmesi gibi, bence çok komik.

Çikolatamdan bir yudum aldım. Çikolata güzel bir şey. Benim Mozart çikolatam vardı, keman şeklinde kutusu olan. İçindeki her çikolata top gibiydi ve üzeri Mozart resmiyle kaplıydı… Ne hoş. Alamanyadan gelen yoğurtlu çilekli çikolatamı da çok sevmiştim. Parça parça olanı. Portakallı çikolatayı da seviyorum. Magnumunki güzel. Bir de Tunalıda Firuzeyle çikolata dükkanından minik minik çeşitli çikolatalar almıştık kendimize. Ve zencefilli limonata içmiştik, çok eğlenmiştik o gün. Şimdi Firuze limonatasında çok iddialıymış, çok güzel limonata yapıyormuş. Benim Ergin’e sözüm vardı. Taa kaç yıl önce, ablamla Ergin bana geleceklerdi, ben de onlara kurabiye ve limonata yapacaktım. Keşke gelselerdi de yapsaydım, anardık şimdiki günlerde, güzel olurdu.

Doğa ve Ben Üzerine

Güneş enerjisi ile çalıştığımı farketmem geç oldu. Daha önceden bilseydim daha sıcak bir yerde yaşama gayreti gösterirdim. Düşünüyorum ve her düşünmemde yanılmadığımı bir kez daha anlamanın hayretine düşüyorum: çalışkan olduğum dönemler yaz dönemleri. Ve hatta bayılana kadar çalıştığım mevsim yaz.

Havanın, mevsim normallerinin 15 derece üzerinde seyretmesi, beni küresel ısınma, dünya, doğa-denge konularında son derece endişelendiriyor. Dün ve bugün havanın bana trençkot ve türevlerini giymeme izin verişi ve kulağımdaki hiç de alışık olmadığım hafif pop tınısı yüksek oranda cezbedici güce sahip olsa da; hayır! Bu şartlar altında mutlu olamam.

Keşke Ankara'da kar 1 ay yerde kalsa... Keşke ben güneyde yaşasam.

Kibir ve Önyargı... Pride and Prejudice



Bazı insanların kaynama noktaları yüksektir. Hiçbir zaman yeni bir topluluğa girdiklerinde en akışkan kişi olmayı başaramazlar. O sebeptendir ki hal değişimlerinden dolayı dikkat çekerler kolanın içindeki buz misali.

Kendimizi sürekli ifade etmeye çalıştığımız yahut insanları anlamaya çalıştığımız şu dünyada olaylara kesit halinde bakmamalıyız. Bir insanı doğru değerlendirmek için filmin tamamını izlemeliyiz.
Duruşlar, kimlikler; yaşanmış ve düşünülmüşlüklerin kemikleşmesidir.

Ve bu da en sevdiğim filmin, en sevdiğim sahnesinden...

- He's not proud. I was wrong. I was entirely wrong about him.
You don't know him, Papa. We misjudged him.


Neyse ki sonu mutlu. :)

...



...ve sonra ben de şaşırdım. Beklemiyordum çünkü. Gerçi insanlarla samimiyet kurmayı pek sevmeyen bir insandan samimi sözler duymak ne kadar samimi işte?, sonra çıkıyor böyle şeyler ortaya. Çocuklar öyle değil ama. Onlar her şeyde samimiler, yaramazlıklarında da, sevgilerinde de. Bir çocuğa sor beni seviyor musun? diye seviyorsa; evet, sevmiyorsa; hayır! diyor. Ama sor bir yetişkine, o zaman hep tek bir şey söylüyorlar; o ne demek canım benim, olur mu hiç öyle şey, tabii ki seviyorum...

Ben sanırım bir süre çocuklarla takılmak istiyorum. Ama hoşsohbet çocuklarla ki sıkılmayalım:) Berenimi özledim (şimdilik tek çocuk o, Pınar'ı saymazsak).

Bugün beni Cemile aradı; Kırıkkale'de Eğitim Projesi'nden bir öğrencim. Bahadır'ı görmüş, konum geçmiş, numaramı almış. Özlemiş beni, hoşuma gitti.

İyi ki öğretmen olmuşum ve bu güzel kalplerin dünyasını tanımışım. Diğer türlü olsaydı çok da....