
Manic Street Preachers, ilk gençlik yıllarımda duygularımı melodilerine teyellediğim, daha özel/yoğun duygularımı ise sağlam dikiş yaptığım bir grup. Bir yaz günü arabada babama Ready For Drowning'i dinletip "işte en sevdiğim şarkı bu!" dediğim, daha sonra dinlediklerime öyle bir kategori açmadığım için şu yaşımda hala o unvanı hak eden tek şarkının yaratıcıları. Sinirliyken ne yaparsınız? sorumun cevabı= "Manic Street Preachers" dinlerim. Bu hafta sonu Efes One Love'da sahne alacaklardı. Bir Ankara yaşayanı olarak yapılacak işlerimiz olduğunda maalesef katılamayız öyle etkinliklere. Olmadı işte bu sene de. Bir dahaki sefer olacak mı? bilmiyorum. Umuyorum.



