...



...ve sonra ben de şaşırdım. Beklemiyordum çünkü. Gerçi insanlarla samimiyet kurmayı pek sevmeyen bir insandan samimi sözler duymak ne kadar samimi işte?, sonra çıkıyor böyle şeyler ortaya. Çocuklar öyle değil ama. Onlar her şeyde samimiler, yaramazlıklarında da, sevgilerinde de. Bir çocuğa sor beni seviyor musun? diye seviyorsa; evet, sevmiyorsa; hayır! diyor. Ama sor bir yetişkine, o zaman hep tek bir şey söylüyorlar; o ne demek canım benim, olur mu hiç öyle şey, tabii ki seviyorum...

Ben sanırım bir süre çocuklarla takılmak istiyorum. Ama hoşsohbet çocuklarla ki sıkılmayalım:) Berenimi özledim (şimdilik tek çocuk o, Pınar'ı saymazsak).

Bugün beni Cemile aradı; Kırıkkale'de Eğitim Projesi'nden bir öğrencim. Bahadır'ı görmüş, konum geçmiş, numaramı almış. Özlemiş beni, hoşuma gitti.

İyi ki öğretmen olmuşum ve bu güzel kalplerin dünyasını tanımışım. Diğer türlü olsaydı çok da....

Zaman

Önemli şey şu 'zaman'. Dönüp arkama bakmayacağım bu yazıyı yazarken, hatalarımı hatırlamayacağım ben oluşumdaki. Sadece zamanın ne kadar değerli olduğunu bir süre geçince buraya bakarak tekrardan hatırlamak için yazıya başlayacak ve öyle de devam edeceğim.

Hepimiz zor dönemlerden geçiyoruz, ben, sen, o vb.. Hayata dair ciddi kararlar almaya çalıştığımız dönemlerden en kritiği, yaş: 23,5... Bu yaştan sonra hayat ne yöne gitmeli?, Bundan 10 sene sonra nerede, ne yaparken görüyorum kendimi?, Bundan 15 sene sonra yanımda kimler hala var?, Ailem ne durumda?, Arkadaşlarım kimler?, Eşim?, Çocuklarım olacak mı?... daha uzaar gider bu. (Ama sanıyorum ki hayata kuşbakışı baktığımız zaman gördüğümüz büyük hamlelere dair sorular bunlar, o yüzden bu kadarı yeter şimdilik)

Bunları düşünmek mi düşünmemek mi daha sağlıklı? Düşünmekse ne miktarda düşünmek, düşünmemekse ne kadar düşünmemek? Ortasını bulabildiğimiz ölçüde sağlıklıyız. Diğer türlüsü olduğu zaman ya savruk bir hayat geçirmiş oluyorsunuz ya da ulaşmak istediğiniz kalın çerçeveli hayat karesine yaklaşamamış olmanın hırçınlığıyla çirkinleşiyorsunuz. Bazı şanslılarımız o çerçeveye girip bir de güzel poz veriyorlar, kendilerini tebrik etmemek mümkün değil.

Öneriler,

1) You can't design your life like a building. It doesn't work that way.You just have to live it, and it will design itself (HIMYM, 2009)


- Her yaşadığımız bloglarla kavuşmamalı, kendimize özel kalmalıyız biraz sanki ha?

xkcd

Rüzgar

Yatağıma uzanmış vaziyette Mind Mapping ve kavramlar üzerine düşünüyorum. Aklımda bir yandan yetiştirmem gerekenler, bir yandan da kremalı cevizli tatlı; taciz ediliyorum. Üşeniyorum ama üşümüyorum. Pencerem açık, hışırtılı sesler odamın içine doluyor. Hırıltılarda Şimo gerinerek uyuyor yanımda. Pamuk gibi göbeği bir iniyor bir kalkıyor. Arasıra kulağımı göbeğine koyuyorum, kalp atışları yankılarla bütün bedenini sarmış. Sonra bir rüzgar esiyor, yağmur yağmış, odaya toprak kokuları yayılıyor. Ağaçlar bahar çiçeklerini dökmüş, yeşermişler.

Bir insanın manzarası bu kadar güzel olabilir mi? Rüzgar esti üstüme (Seni vurdu yüzüme...)

Bitiş Zili

Ziya Hoca'ya, Maya'da eve gidiş zili "Jump in the line" olsun diye önereceğim, bakalım ne diyecek. Shake shake shake cocuklar, shake it all the time.

No Alarms and No Surprises Please


(Değişen bir şey yokmuş, o halde yeninden) Uyumayı özledim... Çilem bugün yarın dolar diye düşünüyorum. Yaz gelmiş, mutlu bir rüya görmüşüm, ama o kadar derin uyumuşum ki rüyamı hatırlamıyormuşum. Hatırladığım şey aynaya baktığımda gülüyor olduğummuş. En güzel kahvaltıya -yemyeşil minik biberlerin arasında- balkonda uyanmışım. Sağlıklı görünüyormuşum, herkes de sağlıklıymış. Çilekler kızarmış, kirazlar olgunlaşmış, şeftaliler sulanmış. Dut bir varmış bir yokmuş. Elmalar hem yeşil, hem kırmızı hem de sarıymış. Üçü birden gökten düşmüş. Yeşil olanı ben yemişim.