Kardeşlerimiz İçin

Annem şehir dışında olduğu zamanlar, çiçekleri sulamayı unutmamamı tembih ederdi bana ve ben unuturdum. Çünkü çiçek sulamak bana o an için fırını temizlemek yahut lavaboyu ovmak gibi gelirdi. Ama değildi... Çiçekler canlıydı, ve su isteyecek ağızları yoktu. Televizyonda açlıktan ölen insanları ya da hayvanları görüp ağlarken nasıl oluyordu da bitkiler için bu kadar duyarsız olabiliyordum? Onların sorumluluğunu üstlenmiştik biz, ne farkı var ki bir köpekten ya da insan yavrusundan?

Hayatın her alanında farkındalık kazanmak için, empati yapmaya ihtiyacımız var. Sadece İnsanlar için değil, bitkiler ve hayvanlar için de.

HAYTAP güzel bir proje başlatmış, destek vermek lazım. Ayrıntılı bilgi için; tıklayınız