Hayat

Başını bildiğimiz halde hala garipsediğimiz bir "şey" bu hayat, hala tanımını yapamadığım. Bir bakıyorsun dünyanın en mutlu insanısın, uçuyorsun. Bir bakıyorsun ki her şey yerle yeksan. Kültürel yapımızda mı var bilmiyorum ama, her şey yolunda gittiği an sanki bir illet çıkıveriyor da bozuyor bütün dengeyi. "Bu mutluluk sana fazla, bir kaç doz acı enjekte ediyorum hayatına". Ve o acı bir şekilde hayat damarlarında dolaşmaya başlıyor.

Yakın bir arkadaşımdı, arabadaydık ve bana demişti ki "Duygu, korkuyorum... Her şey o kadar yolunda ki..." ve büyükçe bir şırınganın içindeki acı hayatına usuuul usul enjekte edildi sonra. Yenilerde olan bir olay, benzer. Yine aynı acı, yine aynı damar.

Bütün bunlar tesadüf ve biz böyle yorumluyoruz illaki, biliyorum. Çünkü insanın hayatındaki her şeyi birbiri ile bağlama huyu bizi böyle yapıyor.

Hayatımızda olan şeyleri listelersek X'ler iyi Y'ler kötü olsun. (Y'ler kötü olsun zaten, Y denklemi iki bilinmeyenli yapan harf)

X-Y-X-X-X-Y-Y-X-Y-Y-X-X-X-X-X-X-X-X-Y   Hayat rutin X ve Y diye giderken, X'lerin yoğun geldiği bir bölgeden hemen sonra gelen Y (sarı olan) bize "çok mutlu oldum bak hemen peşinden kötü bir şey oldu" hissi veriyor. O sebeple o Y daha belirgin ve daha sarı... Sevmiyoruz onu, kim sever?

 

Ben gidiyorum şimdi. "Gidiyorum ve döneceğim" planı ile. Sanki her şey bizim elimizde gibi gidiyorum. Psikolojimin bu kadar garipleşmesinin sebebini bilen var mı? Bence bana yakın olan bir kişi bunu bilebilir kolayca. Var mı? Şu an yok sanki. Kimse bana "Duygu, bu aralar nasıl hissediyorsun?" diye sormamış mı acaba? Sormamış...