The Final Countdown

Finallere yaklaştıkça, dönemin ve kışa girmenin yorgunluğunu bir kenara itmek gerekiyor. Vakit buldukça (ki kendisi bende pek fazla bulunmuyor) bir şeyler ortaya çıkarma telaşına bürünüyorum. Kış güneşinin beyaz kocaman bir ışık yaydığı masama yerleştirdim gerekenleri.
Her yeşil çay içtiğimde "aniden gelen hayatı düzene sokma isteği", aynı şekilde finallere çalışma isteğini de beraberinde getiriyor. Bu kocaman metal demir adam yeşil çayımı üretiyor, ben de karşılığında ona sıcak su banyosu sağlıyorum.

Finallere çalışmama yardım eden bir diğer kişi ise sevgili Goethe, kendisi ile gözgöze geldiğimde ister istemez bir kıyaslama içine giriyor ve utanıp ders çalışmaya başlıyorum. Bakışlarındaki olgunluk bende mecburi olarak "ben hayatımı dolu doldu yaşadım, ne güzel eserler sundum dünyaya, sen naptın?" mesajı olarak algılanıyor. Mesaj alınmıştır. 

İstatistik dersinde Hoca'nın anlattığı her şeyi anlamam, fakat anlatmadığı hiçbir şeyi anlamamam benim mi problemim acaba? Bir iki konuyu çılgınca unutmuş olmalıyım master döneminden. 
Masaya göz atmam/okumam gereken faydalı kitaplarımı dizdim. 3 hafta hiç işe gitmeden sabah akşam çalışsam ancak memnun olurum içinde bulunduğum durumdan, ama haftanın 6 günü işe gitmek zorundayım. Buraya Korece ağlama efekti gelecek: ㅠㅠ



Sabah uyandığımda Kouhei bana Woncheongajumaru'dan zıplayan ceylanların fotoğrafını göndermiş. Hava hafif yağışlı. Gözün alabildiğince yeşil. Şimdi orada olmak isterdim, hava biraz daha sıcak olsaydı. Ne demiştim: güneş enerjisi ile çalışan bir makine olma ihtialim yüksek. 


Okuduğunu anlama, tek denekli desen, alfa ve beta, Fraenkel ve Wallen, zaman, kış güneşi, yeşil çay, keşke havalar biraz sıcak olsaydı da Eymir'de ders çalışabilseydim hayali, ve peşinden hayal kırıklığı. Bunlar güzel şeyler. Ya bu ders ikinci dönem olsaydı şimdi bahar mevsiminde olacaktık. Acaba Serkan Hoca dersi Eymir'de yapmamıza gönüllü olur muydu? Sonra bisiklete binerdik. Balık yer, çiçek toplardık sınıfça ve çılgınlar gibi yeni çalışma konuları bulurduk.

I <3 nature="" p="">


Hayat

Başını bildiğimiz halde hala garipsediğimiz bir "şey" bu hayat, hala tanımını yapamadığım. Bir bakıyorsun dünyanın en mutlu insanısın, uçuyorsun. Bir bakıyorsun ki her şey yerle yeksan. Kültürel yapımızda mı var bilmiyorum ama, her şey yolunda gittiği an sanki bir illet çıkıveriyor da bozuyor bütün dengeyi. "Bu mutluluk sana fazla, bir kaç doz acı enjekte ediyorum hayatına". Ve o acı bir şekilde hayat damarlarında dolaşmaya başlıyor.

Yakın bir arkadaşımdı, arabadaydık ve bana demişti ki "Duygu, korkuyorum... Her şey o kadar yolunda ki..." ve büyükçe bir şırınganın içindeki acı hayatına usuuul usul enjekte edildi sonra. Yenilerde olan bir olay, benzer. Yine aynı acı, yine aynı damar.

Bütün bunlar tesadüf ve biz böyle yorumluyoruz illaki, biliyorum. Çünkü insanın hayatındaki her şeyi birbiri ile bağlama huyu bizi böyle yapıyor.

Hayatımızda olan şeyleri listelersek X'ler iyi Y'ler kötü olsun. (Y'ler kötü olsun zaten, Y denklemi iki bilinmeyenli yapan harf)

X-Y-X-X-X-Y-Y-X-Y-Y-X-X-X-X-X-X-X-X-Y   Hayat rutin X ve Y diye giderken, X'lerin yoğun geldiği bir bölgeden hemen sonra gelen Y (sarı olan) bize "çok mutlu oldum bak hemen peşinden kötü bir şey oldu" hissi veriyor. O sebeple o Y daha belirgin ve daha sarı... Sevmiyoruz onu, kim sever?

 
Ben gidiyorum şimdi. "Gidiyorum ve döneceğim" planı ile. Sanki her şey bizim elimizde gibi gidiyorum. Psikolojimin bu kadar garipleşmesinin sebebini bilen var mı? Bence bana yakın olan bir kişi bunu bilebilir kolayca. Var mı? Şu an yok sanki. Kimse bana "Duygu, bu aralar nasıl hissediyorsun?" diye sormamış mı acaba? Sormamış...

AWESO


Drama Queen



Senaryo şöyle;

Bir kadın var.

Kafası biraz karışık. "İnsan"'ın ne kadar aciz bir yaratık olduğundan haberdar, o da öyle davranıyor zaten. Ancak bir yandan da "İnsan"'lığa çılgıncasına kızgın... İki farklı şey gibi görüyor onları, ama henüz bu tanımı yapamaz çünkü işi felsefe boyutunda dillendirmedi. Dile dökmediği için de yazınsal olarak nasıl ifade edeceğini bilmiyor farklılığı.

Bir grup var, bu kadın o gruba öfkeli. Öfkeli olmaması gerektiği halde öfkeli. Sonra bir konser haberi alıyor bu kadın. Konser fiyatlarının çok pahalı olduğunu öğreniyor o grup için. üf çok üşendim yazmayacağım. Soğudum hayattan tiksindim, gidip iki ağlayayım da kendime geleyim. 

Çok param olsa o kızlardan 10 tanesini konsere gönderirdim. Ama zayıflamış, fit bacaklı ve güzel olanları (hay allah, ne pis bir yardımsever ne pis bir insanmışım)

Özetle: İnsanların para yüzünden hayal kırıklığı yaşamasını sevmiyorum. Çok çok çok üzülüyorum...

Kpop kızları fighting!

D.

Duygu the Drama Queen and New Hero.
 

Öyle Bir Gök Gürledi Ki!

"Öyle Bir Gök Gürledi Ki"
Adeta evrenden bana "YAZ" olarak gelen mesajın sesiydi. Ki bence öyleydi zaten...

"Sarı ışık evi de kişiyi de güzel gösterir"...
İtirazı olan? Bilmiyorum sizi, ben o sebeple ev güzeliyim. Sokakta çirkinim bence.
Sarı ışık evi güzel gösterir... Hele 3 metrelik masanın ucunda dünya tatlısı biri kafasını kaldırmadan harıl harıl makale yazıyorsa. Nasıl bir endişe ile eve geldi anlatamam.

"Öğrenci olmaktan sıkıldım"
Kim sıkılmadı ki? Yaş 28 (eh), bence çok geç değil yine de ama... Bu arada depresyon yaşıma veda kutlamasını sanırım Japonya'da otakularla beraber yapacağım bu sene... Bence istersek hayat çok güzel. (Son cümleyi ben kurmadım 5 yaşındaki kuzenim kurmuş)
Bugün sabah çok kötü bir rüya ile gözümü açtım..... Aşırı etkilendim.
Sonra bugün şer gibi görünen, aslında hayır olduğu her halinden belli bir şey geldi başıma... Gece gördüğüm rüyam onun habercisiydi sanki...

Umarım her şey güzel olur... daha da güzel ~~

BAHARGELDİ!!!!!!!!!!!!!!

Şimdi şöyle istiyorum.... O kadar çok saat bisiklet sürmüşüm ki yatağıma yattığımda bacaklarım hala bisiklet sürüyormuş gibi hissetsin... O kadar çok yüzmüşüm ki yatağıma yattığımda hala yüzüyormuşum gibi hissedeyim.

Bir öğle vakti evin serinliğine sığınıp, cevizli dondurma yiyeyim. yüzüm güneş kremini 50 faktör alıp da,  o kadar da dikkatle sürmeme rağmen, henüz cildim kremi emmemişken, dayanamayıp denize koştuğumdan dolayı gergin gergin ve hafif pembeleşmiş olsun. Olmasın mı? Olsun bence...

Kuzenler gelsin bir yandan, aile mangalı olsun. Olsun da olsun! Bir iki de antik kent görelim. Hediyelik eşya alalım. Almayayım mı? Alayım bence...



<3 p="">

The Moon's Harsh Mistress

Ne kadar güzel bir şarkı bu? Çok!
Hayat güzel. Resim yapmaya başladım, gerçi 1 ay önce başladım ve 3 hafta boyunca dokunmadım ama olsun. Sanırım vaktimin olacağı bir döneme giriyorum. In the land of fairies. 

Turuncu

Turuncumsu salon ışığımın altında, 3'e benzeyen bir yılanın kusurlarını temizliyorum bilgisayarda. Ne kadar basit bir iş, az yorucu. Sonbahar kutlamasını Beth Gibbons & Rustin Man'le yapmak bu sene de kısmet oldu. Hoşgeldin yeşili de kahverengisi de turuncuya dönmüş doğa.

Güzel haberler almış olduğum bu güzel haftada kafamı sadece hangi çaydan içsem'e taksam sadece mesela? Çilek & Ahududu, Kiraz Sapı, Karışık Bitkiler, Yasemin Çayı, Yeşil Çay, Portakallı Beyaz Çay?
Beth'in sesi beni kötü hissettiriyor, verdiğim sevginin karşılığını böyle almaya alıştım senelerdir ondan. Onu öyle kabul ettim.

Yasemin çayı demlemeye karar verdim, içer misiniz Beth, Rustin Man ve Burcu?
Cevap vermiyorsanız tek kişilik demliyorum?

Storytelling

1. Uzun zamandır görüşemiyorum, farkındayım. Bazen sana yazmayı çok istiyorum ama, beceremediğim anlar çıkıyor maalesef.

2. Şu an dizlerim titriyor, kollarım bacaklarım uyuşuyor. Baygınlık, göz kararması. Ben tansiyonum düşüyor sanıyormuşum. Halbuki ilaç "Bunların hepsi çok ciddi yan etkilerdir. Acil tıbbi müdahaleye veya hastaneye yatırılmanıza gerek olabilir" ifadesiyle beni uyarmış baştan. Ve ben bunu 10 gün sonra fark ediyorum, ne acı.

3. Dün sana şunu yazmak istedim;
Ben eskiden uyurken müzik dinlerdim. Çok küçük bir odam vardı, tek adımla neredeyse her kösesine dokunabildiğim. Gece olduğu zaman, boşluğa bakan penceremden içeri hiç ışık sızmaz ve odam kocaman bir boşluğa dönüşürdü. Varlığım o boşlukta yalnız kalmasın diye içeriyi mum ışıkları ve müzikle doldururdum. Mum ışığı sabahın ilk ışıklarına dek odamı tek başına aydınlatmaya çabalarken, Bowie üzerime yıldız tozu serper, Ziggy gitar çalardı. Isobel Ay'ın yükselmesini bekler; Stuart Staples eğer uyumasına izin verirsem uyanamayacağından korkardı. Ve biz hep beraber çok mutluyduk.