Dakikalar ne kadar uzun, günler ne kadar kısaymış
Karabasan kalktıktan sonra yaşamak varmış
Ama amaçsız, ama değil...

Kış vurmuş yüze, bahar ne çabuk bitmiş
Yağmurun kokusunu yine duymak varmış
Ama uzaktan, ama değil...

Her şeyi rayına oturtmak için çok fazla anahtar var aslında. Basit bir bilgisayar oyunu bu. Ancak pratik yapmadığın için iyi oynayamıyorsun. İyi oynayamadığın için hala bu etabı geçemedin. Çıkış kapısını da bilmiyor değilsin, kapı orada görünüyor. Sadece hangi açıdan zıplarsan daha yükseğe olur, bunları hesapla. Lütfen...

You Love Us



Manic Street Preachers, ilk gençlik yıllarımda duygularımı melodilerine teyellediğim, daha özel/yoğun duygularımı ise sağlam dikiş yaptığım bir grup. Bir yaz günü arabada babama Ready For Drowning'i dinletip "işte en sevdiğim şarkı bu!" dediğim, daha sonra dinlediklerime öyle bir kategori açmadığım için şu yaşımda hala o unvanı hak eden tek şarkının yaratıcıları. Sinirliyken ne yaparsınız? sorumun cevabı= "Manic Street Preachers" dinlerim. Bu hafta sonu Efes One Love'da sahne alacaklardı. Bir Ankara yaşayanı olarak yapılacak işlerimiz olduğunda maalesef katılamayız öyle etkinliklere. Olmadı işte bu sene de. Bir dahaki sefer olacak mı? bilmiyorum. Umuyorum.

Manics'i kaçırdık. Ancak yaşamı kaçırmadık. Ankara'da vakit geçirmekten en çok hoşlandığım yerlerden biri, ODTÜ Eymir Gölü Bağevi. Dut da aldık manavdan (ki kendisi en sevdiğim meyvedir), bir de ananas. Nasıl güzel dakikalar geçiriliyor... Göl kenarında evim olsun, o gölde de karabataklar yüzsün. Sevdiklerimle beraber olayım, sağlıklı olalım. Dünyada başka istediğim bir şey yok.


facebook

kaynak: eatliver
Son demler sanırım, içime bir güneş doğuyor gibi. Batmaz inşallah? :))

Bitse de kurtulsam. Ama güzel bitse.

Mavi

Yürüyüş sonrası dinlenmek için kapüşonumu kafama geçirip çimlere uzandığımda yüzüm ile gökyüzü karşılıklı, bakışıyorduk. Orada beyaz bulut yoktu, gri bulut da yoktu... Bulut yoktu... Kocaman bir mavilik, kollarını iki yana açtığından daha büyük. Başımı en ufak bir açı ile eğersem kadraja ancak ağaçların yaprakları girebiliyordu, bazen ise acele uçan bir kuş.
Kulağımda Grey Oceans, düşünüyordum; "bir şey eksik!!!".

Mutluydum,
üstüne huzurluydum da,
ama sanki bir şey bekliyordum.
Tekne ile yanıma gelecek 'kavun içinde dondurma' satıcısını mı? Gökyüzünden kafama düşecek bir roman mı? Altımdan yükselecek yüce bir kiraz ağacının beni göğe çıkarmasını mı? Hepsi olabilirdi... "Bir şey eksik!" diye düşünüyordum.

... derken O'nu gördüm. Adını bilmiyorum, ağız alışkanlığı oğlum diye seslenirken buldum kendimi. Oğul da değildi ya, neyse. Sonra birden içimdeki boşluğun gittiğini farkettim. Gördüklerim beni tatmin etmiş olacak ki o eksik giderildi. Gördüğüm çiçekli elbise giymiş bir köpek kardeşti.
Koşarak yanıma geldi,
kafasını sevdim...


The Garden


Edgar Allan Poe feat. Einstürzende Neubauten

something lik that, yes.

You will find me, if you want me in the garden.
all i need is a headcleaner all i need is a headcleaner
all i need is a headcleaner all i need is a headcleaner all i need is a headcleaner all i need is a h e a d c l e a n e r all i need is a headcleaner all i need is a headcleaner all i need is a headcleaner all i need is a headcleaner all i need is a headcleaner all i need is a headcleanerall i need is a headcleaner all i need is a headcleaner all i need is a headcleaner all i need is a headcleaner all i need is a headcleaner all i need is a headcleaner all i need is a headcleaner all i need is a HEADCLEANER

bored with the people


Herkes o kadar sıkıcı ki... O yüzden asosyalmişim, anlıyorum.