Meali: Kar yüzünden, o kadar hastayım ki... bir şeye üzülürsünüz de boğazınıza bir şey tıkanır ya, aynen öyle bir ağrı var boğazımda. yutkunmakta zorlanıyorum, yemek yiyemiyorum...
ellerim, ayaklarım, parmaklarım her kemiğim gerçekten zonkluyor. Dayak yemişim gibi. Oğf.

Min el-Kar (Bir Grip Hikayesi)

Ah benim bu tutsaklığım!
Son dakika itirafçısının eski bir ahbabı gibi
Boğazımdaki düğüm,
Yutkunamıyorum...

Cananın yüzünü unutturmaya yeminli zaman,
Bileklerim, parmaklarımı zincirlemiş de,
Vaktini doldurunca çözmüş sanki bağlarımı,
Ağrıyor her yanım.

Ya Rab,
Ne sakladığım bir itirafım, ne de cananın yüzünü unutturacak (haşa, ne mümkün) kadar
zincirli tutsaklığım oldu.
Ah min el-kar benim bu tutsaklığım.
Eritti her yanımı.

Ne Kabus Ama?

Güzel bir günün sonunda huzurla yatağıma yattım.
.
.
.
Denizi sığda turkuazdan derinleştikçe laciverte çalan bir yerdeyim. Kat kat bir deniz burası, apartman sistemi gibi ama çok da geniş. Üst kattaki denize çıkıyorum, kıyıdan uzaklaşıyorum derken bir TV beliriyor önümde, belgesel açık. Belgeselde denize uzanan kayaların arasındaki bir gizli kentten bahsediyor. O kent tam da benim bulunduğum kattaymış. Vay be ne şanslıyım diyorum, annemle başlıyoruz kenti aramaya.

Biz yüzerken ayaklarımızın altından dev kaplumbağalara benzeyen (ki dev dediğim balina kadar) gölgeler geçiyor. Gölgelerin olduğu gizli bir zemine açılan kapı gibi. O gölgeye dalarsan gizli bölmedesin, ancak çok tehlikeli... Gölge hareket halinde. Fizik kurallarına göre hızını belirlemelisin.

Kayaları fark ediyorum. Burada olmalı o kent... Ama orada değilmiş işte, yanılıyorum. Derken arkamda iri iri sütunlar ve surlar beliriyor. Sütunlara yaklaşıyoruz, derken arkada minik bir kulübe görüyorum. Yumuşak hatlı, pembeli, mavi çerçeveli bir kulübe.

Kulübeye doğru giderken; işte kent orada...

Ne kadar güzel bir kent... Minik minik rengarenk evler var. Hediyelik eşya kaynıyor burası...
Resmen bütün maaşımı harcayabilirim. Küçük bir sepet ilişiyor gözüme. Sepette Puff Daddy olduğunu tahmin ettiğim bir kristal görüyorum. Dünyanın tersine, ekvatordan basık kutuplardan şişik... Satıcı bana kutuplardan bastırmam gerektiğini söylüyor. Bastırdığımda kristal ışıklanıyor ve müzik çalmaya başlıyor... İlgimi çekiyor ve kutunun geri kalanındaki kristalleri incelemeye başlıyorum.

Ve Manic Street Preachers_ You Love US buluyorum :)) Derhal sepete ekliyorum. Biraz daha karıştırıyorum, Richey James Edwards ama bilmediğim bir şarkı, sepete ekliyorum... Blur, Modern Life is Rubbish şarkısı (kristaldeki görsel de albüm kapağı olan tren), sepete ekliyorum. Fiyatları nedir bunun diye soruyorum... 20 euro tanesi diyor.

Ve işte o an acı gerçekle sarsılıyorum. Üzerimde mayo var ki benim!!! Ben oraya yüzerek geldim!!! Mayonun cebi olmaz ki param olsun... Gitti güzelim hediyeler.

Ben

"sen hala baharsın,
kış kapıda olsa da hala bir gelincik tarlasında çıplak ayak yürüyebilirsin
ve tüm doğa durup bu sahneyi hayranlıkla izler..."
Dakikalar ne kadar uzun, günler ne kadar kısaymış
Karabasan kalktıktan sonra yaşamak varmış
Ama amaçsız, ama değil...

Kış vurmuş yüze, bahar ne çabuk bitmiş
Yağmurun kokusunu yine duymak varmış
Ama uzaktan, ama değil...

Her şeyi rayına oturtmak için çok fazla anahtar var aslında. Basit bir bilgisayar oyunu bu. Ancak pratik yapmadığın için iyi oynayamıyorsun. İyi oynayamadığın için hala bu etabı geçemedin. Çıkış kapısını da bilmiyor değilsin, kapı orada görünüyor. Sadece hangi açıdan zıplarsan daha yükseğe olur, bunları hesapla. Lütfen...

You Love Us



Manic Street Preachers, ilk gençlik yıllarımda duygularımı melodilerine teyellediğim, daha özel/yoğun duygularımı ise sağlam dikiş yaptığım bir grup. Bir yaz günü arabada babama Ready For Drowning'i dinletip "işte en sevdiğim şarkı bu!" dediğim, daha sonra dinlediklerime öyle bir kategori açmadığım için şu yaşımda hala o unvanı hak eden tek şarkının yaratıcıları. Sinirliyken ne yaparsınız? sorumun cevabı= "Manic Street Preachers" dinlerim. Bu hafta sonu Efes One Love'da sahne alacaklardı. Bir Ankara yaşayanı olarak yapılacak işlerimiz olduğunda maalesef katılamayız öyle etkinliklere. Olmadı işte bu sene de. Bir dahaki sefer olacak mı? bilmiyorum. Umuyorum.

Manics'i kaçırdık. Ancak yaşamı kaçırmadık. Ankara'da vakit geçirmekten en çok hoşlandığım yerlerden biri, ODTÜ Eymir Gölü Bağevi. Dut da aldık manavdan (ki kendisi en sevdiğim meyvedir), bir de ananas. Nasıl güzel dakikalar geçiriliyor... Göl kenarında evim olsun, o gölde de karabataklar yüzsün. Sevdiklerimle beraber olayım, sağlıklı olalım. Dünyada başka istediğim bir şey yok.


facebook

kaynak: eatliver