...



...ve sonra ben de şaşırdım. Beklemiyordum çünkü. Gerçi insanlarla samimiyet kurmayı pek sevmeyen bir insandan samimi sözler duymak ne kadar samimi işte?, sonra çıkıyor böyle şeyler ortaya. Çocuklar öyle değil ama. Onlar her şeyde samimiler, yaramazlıklarında da, sevgilerinde de. Bir çocuğa sor beni seviyor musun? diye seviyorsa; evet, sevmiyorsa; hayır! diyor. Ama sor bir yetişkine, o zaman hep tek bir şey söylüyorlar; o ne demek canım benim, olur mu hiç öyle şey, tabii ki seviyorum...

Ben sanırım bir süre çocuklarla takılmak istiyorum. Ama hoşsohbet çocuklarla ki sıkılmayalım:) Berenimi özledim (şimdilik tek çocuk o, Pınar'ı saymazsak).

Bugün beni Cemile aradı; Kırıkkale'de Eğitim Projesi'nden bir öğrencim. Bahadır'ı görmüş, konum geçmiş, numaramı almış. Özlemiş beni, hoşuma gitti.

İyi ki öğretmen olmuşum ve bu güzel kalplerin dünyasını tanımışım. Diğer türlü olsaydı çok da....

Zaman

Önemli şey şu 'zaman'. Dönüp arkama bakmayacağım bu yazıyı yazarken, hatalarımı hatırlamayacağım ben oluşumdaki. Sadece zamanın ne kadar değerli olduğunu bir süre geçince buraya bakarak tekrardan hatırlamak için yazıya başlayacak ve öyle de devam edeceğim.

Hepimiz zor dönemlerden geçiyoruz, ben, sen, o vb.. Hayata dair ciddi kararlar almaya çalıştığımız dönemlerden en kritiği, yaş: 23,5... Bu yaştan sonra hayat ne yöne gitmeli?, Bundan 10 sene sonra nerede, ne yaparken görüyorum kendimi?, Bundan 15 sene sonra yanımda kimler hala var?, Ailem ne durumda?, Arkadaşlarım kimler?, Eşim?, Çocuklarım olacak mı?... daha uzaar gider bu. (Ama sanıyorum ki hayata kuşbakışı baktığımız zaman gördüğümüz büyük hamlelere dair sorular bunlar, o yüzden bu kadarı yeter şimdilik)

Bunları düşünmek mi düşünmemek mi daha sağlıklı? Düşünmekse ne miktarda düşünmek, düşünmemekse ne kadar düşünmemek? Ortasını bulabildiğimiz ölçüde sağlıklıyız. Diğer türlüsü olduğu zaman ya savruk bir hayat geçirmiş oluyorsunuz ya da ulaşmak istediğiniz kalın çerçeveli hayat karesine yaklaşamamış olmanın hırçınlığıyla çirkinleşiyorsunuz. Bazı şanslılarımız o çerçeveye girip bir de güzel poz veriyorlar, kendilerini tebrik etmemek mümkün değil.

Öneriler,

1) You can't design your life like a building. It doesn't work that way.You just have to live it, and it will design itself (HIMYM, 2009)


- Her yaşadığımız bloglarla kavuşmamalı, kendimize özel kalmalıyız biraz sanki ha?

xkcd

Rüzgar

Yatağıma uzanmış vaziyette Mind Mapping ve kavramlar üzerine düşünüyorum. Aklımda bir yandan yetiştirmem gerekenler, bir yandan da kremalı cevizli tatlı; taciz ediliyorum. Üşeniyorum ama üşümüyorum. Pencerem açık, hışırtılı sesler odamın içine doluyor. Hırıltılarda Şimo gerinerek uyuyor yanımda. Pamuk gibi göbeği bir iniyor bir kalkıyor. Arasıra kulağımı göbeğine koyuyorum, kalp atışları yankılarla bütün bedenini sarmış. Sonra bir rüzgar esiyor, yağmur yağmış, odaya toprak kokuları yayılıyor. Ağaçlar bahar çiçeklerini dökmüş, yeşermişler.

Bir insanın manzarası bu kadar güzel olabilir mi? Rüzgar esti üstüme (Seni vurdu yüzüme...)

Bitiş Zili

Ziya Hoca'ya, Maya'da eve gidiş zili "Jump in the line" olsun diye önereceğim, bakalım ne diyecek. Shake shake shake cocuklar, shake it all the time.

No Alarms and No Surprises Please


(Değişen bir şey yokmuş, o halde yeninden) Uyumayı özledim... Çilem bugün yarın dolar diye düşünüyorum. Yaz gelmiş, mutlu bir rüya görmüşüm, ama o kadar derin uyumuşum ki rüyamı hatırlamıyormuşum. Hatırladığım şey aynaya baktığımda gülüyor olduğummuş. En güzel kahvaltıya -yemyeşil minik biberlerin arasında- balkonda uyanmışım. Sağlıklı görünüyormuşum, herkes de sağlıklıymış. Çilekler kızarmış, kirazlar olgunlaşmış, şeftaliler sulanmış. Dut bir varmış bir yokmuş. Elmalar hem yeşil, hem kırmızı hem de sarıymış. Üçü birden gökten düşmüş. Yeşil olanı ben yemişim.

- Boş Zamanlarınızda Ne Yaparsınız?


İşsel aktiviteler harici kalan zamanlarınızı nasıl yönettiğinizi merak eden bünyelerin sormaktan çekinmediği bu soruyu kendime soruyorum uzun zamandır. Haftanın 4 iş günü Maya'ya gidiyor olmam, üniversitedeki dersler ve ders dışı uygulama ödevleri, 11+ saat verdiğim özel dersler sonucu boş vaktim yok. Nasıl yok? Bildiğiniz yok işte. Kış bitti, bahar geldi, bahar da bitti yaz geldi şimdi. Ben hiçbir ağaç dikimine gidemedim! Saksıya cherry domates ektim, o da tutmadı zaten (Tolgacım kötü haber). Arkadaşlarımı göremiyorum bir kısmının bana dargın olduğunu hissettiğim halde. Lost'un 5. sezonunun 6. bölümünde kalmıştım en son, onları bile izleyemedim ki daha yapmak istediğim çok şey var.

Yapmak istediğim bütün şeyleri bir arada toplayayım da daha az vaktim gitsin diye düşündüm ve CircusTown'u yarattım. (Buradan sonrası çok acıklı) İstediğim kadar ağaç dikiyorum, sinema salonları, restoranlar açıyor yeni arkadaşlıklar ediniyorum. Biraz daha altın kazanırsam Binicilik Kulübü ve Arjantin Tango kursu da açacağım. Level atladıkça belki deniz ekler, ortasına ıssız bir ada da koyabilirim belli olmaz.

http://www.publicproxyservers.com/ 'dan proxy sitesi seçip, tek tek http://circustown.my-virtual-city.com/ adresini girip kendim bir şeyler için çabalamaktan bıktım ama. Birileri şehrimi keşfetsin ve her gün ziyaret etsin. Bu ziyaretler de bana odun, kömür, petrol, gümüş ve ELMAS olarak geri dönsün. Elmas 30 altın ediyor, lütfen odun kazandırmamaya çalışın.
(İşbu post sadece kendimi acındırarak şehrime turist çekmek içindir. Yoksa bir elim yağda bir elim balda tamam mı? Cherry domatesim de dallandı filan.)

The Circus Is Coming!!


Diğer iki blogumun da açılış notu sirk temalı olduğu için, III. Geleneksel Blog Şenliği'min ilk yazısı da sirkli olsun madem.

Beni tanıyan bir çok kişi sirkleri ne kadar çok sevdiğimi bilir. Sirkler, palyaçolar, akrobatlar, filler, aslan terbiyecileri vs. hep ilgi alanımdadırlar.

İlk tablom bir palyaçodur mesela, manevi değeri çok büyük haliyle. (Maddi değeri de var mıdır hiç bilemeyeceğim sanırım.)

Sonra kuklaları da seviyorum epey. Birçok kuklam var; cadı, kral, nine, prens, korsan, parmak çocuk, palyaço, bilgin, tilki, ördek...

Gelecekte içinde masal ve çocuk hikayeleri yazabileceğim, onların illüstrasyonlarını yapabileceğim ve kuklalarını yontacağım bir atölyem olsun istiyorum. Muhtemelen oranın da adı sirkli bir şey olacak.

Akademik hayatımda bilinçaltı ve hayal gücü çalışmak istiyorum. Ama maalesef ülkemizde olan akademik çalışmalar, yurtdışı kökenli kuramların ülkemize uyarlanmasından öteye geçmiyor. Çocukların kafalarına metal tenekeler takıp onların bilinçaltı süreçlerini gerçekleştirirkenki beyin sinyallerini incelemek istiyorum. Burada kalırsam da 5li zihin modelini müfredata sokma girişimlerinde bulunacağım. O da güzel tabii. Bir başka zaman the respectful mind'dan bahsederim buralarda herhalde.

Şimdilik bu kadar, öptüm.