I am in a Balloon Mood

Blog'un adı niye Balloon Mood? Çünkü ben her zaman aynı mooddayım, bu mood da balloon mood. Bilemiyorum ne kadar anlatabildim. Bir de müzikal anlatmak isterim, o da şöyle olur; Her Perşembe Saat:16-17:00 arası http://www.sourberry.org/ 'da djane'liğini benim üstlendiğim Balloon Mood adlı programı dinleyerek ne demek istediğimi anlayabilirsiniz.

Hey,

Teşekkürler;)

"Question Mark" Season 1, Episode 2

spoiler:

- Hey Mark dostum, Zeus her şeyin farkında olabilir, bir sonraki adımın ne olacak?

+ system failure... system failure... system failure...

- Dude!

spoiler.

"Question Mark" Season 1, Episode 1

spoiler:

- Hey Mark, Tez konusunu belirledin mi artık?
+ Oh evet dostum, sonunda.

- Angie problemini nasıl çözmeyi düşünüyorsun?
+ İşte o hala muamma...

spoiler.

İsmail (Y)ükseklik (K)orkusu

Henüz dün bindiğim (ve adını bilmediğim) oyuncağın resmini Hürriyet'te gördüm bugün. Baba ve oğul mahsur kalmışlar tepede. Düşünüyorum da tam bir kabus olmalı. En tepedeyken -şayet yükseklik korkunuz yoksa- zevk bile alabilirsiniz, fakat tam sallanma konumunda, yani sırtınız koltuktan ayrılmışken, bütün bedeninizi emniyet kemer ve boyunluğu taşıyorsa içten içe ve hatta dıştan dışa düşünüyorsunuz: "bu işkenceye ne kadar dayanabilirim?" diye..
Yükseklik korkusu dünyadan güneşe kadar olan birinin de (misal ben) böyle oyuncaklara binmesi enteresan geliyor bana...
(Ve evet, Lunaparklarda hala açık saçık deri giysili kadın resimleri ve çalan kötü şarkılar var. Bu da sanıyorum LunaPark kültürüne ait bir şey, ben yadırgamıyorum pek..)
***CircusTown'da lunapark açıldı bu arada, haberiniz olsun.

Kardeşlerimiz İçin

Annem şehir dışında olduğu zamanlar, çiçekleri sulamayı unutmamamı tembih ederdi bana ve ben unuturdum. Çünkü çiçek sulamak bana o an için fırını temizlemek yahut lavaboyu ovmak gibi gelirdi. Ama değildi... Çiçekler canlıydı, ve su isteyecek ağızları yoktu. Televizyonda açlıktan ölen insanları ya da hayvanları görüp ağlarken nasıl oluyordu da bitkiler için bu kadar duyarsız olabiliyordum? Onların sorumluluğunu üstlenmiştik biz, ne farkı var ki bir köpekten ya da insan yavrusundan?

Hayatın her alanında farkındalık kazanmak için, empati yapmaya ihtiyacımız var. Sadece İnsanlar için değil, bitkiler ve hayvanlar için de.

HAYTAP güzel bir proje başlatmış, destek vermek lazım. Ayrıntılı bilgi için; tıklayınız

Ben Bu Yaz

Sade, öylece uzanmak ve sevdiğiniz diziyi izleyerek uyumanın hayalini kurmaya başlamışsanız, tatile ihtiyacınız var demektir. O andan itibaren dünyanın en güzel ülkesi, kendi cumhuriyetinizi (ve hayalini) kurduğunuz adadır.

Bütün bir dönem boyunca bedensel ve beyinsel yorulduysanız, şu dakikadan itibaren ne makaleye konsantre olabilirsiniz ne de işleri vaktinde yetiştirmeye istekli olursunuz.

Şimdi ben iki hafta boyunca Duygu Cumhuriyeti'nde yaşayacağım tamam mı? Orada yaşamanın koşullarından ilki zihni berrak mavi yapmak, içinde altın rengi balıklar yüzdürmek; ikincisi, zamanı akışına bırakmak; üçüncüsü ise zihinsel boşaltımları tatlı üretimlere dönüştürmektir.

...



...ve sonra ben de şaşırdım. Beklemiyordum çünkü. Gerçi insanlarla samimiyet kurmayı pek sevmeyen bir insandan samimi sözler duymak ne kadar samimi işte?, sonra çıkıyor böyle şeyler ortaya. Çocuklar öyle değil ama. Onlar her şeyde samimiler, yaramazlıklarında da, sevgilerinde de. Bir çocuğa sor beni seviyor musun? diye seviyorsa; evet, sevmiyorsa; hayır! diyor. Ama sor bir yetişkine, o zaman hep tek bir şey söylüyorlar; o ne demek canım benim, olur mu hiç öyle şey, tabii ki seviyorum...

Ben sanırım bir süre çocuklarla takılmak istiyorum. Ama hoşsohbet çocuklarla ki sıkılmayalım:) Berenimi özledim (şimdilik tek çocuk o, Pınar'ı saymazsak).

Bugün beni Cemile aradı; Kırıkkale'de Eğitim Projesi'nden bir öğrencim. Bahadır'ı görmüş, konum geçmiş, numaramı almış. Özlemiş beni, hoşuma gitti.

İyi ki öğretmen olmuşum ve bu güzel kalplerin dünyasını tanımışım. Diğer türlü olsaydı çok da....

Zaman

Önemli şey şu 'zaman'. Dönüp arkama bakmayacağım bu yazıyı yazarken, hatalarımı hatırlamayacağım ben oluşumdaki. Sadece zamanın ne kadar değerli olduğunu bir süre geçince buraya bakarak tekrardan hatırlamak için yazıya başlayacak ve öyle de devam edeceğim.

Hepimiz zor dönemlerden geçiyoruz, ben, sen, o vb.. Hayata dair ciddi kararlar almaya çalıştığımız dönemlerden en kritiği, yaş: 23,5... Bu yaştan sonra hayat ne yöne gitmeli?, Bundan 10 sene sonra nerede, ne yaparken görüyorum kendimi?, Bundan 15 sene sonra yanımda kimler hala var?, Ailem ne durumda?, Arkadaşlarım kimler?, Eşim?, Çocuklarım olacak mı?... daha uzaar gider bu. (Ama sanıyorum ki hayata kuşbakışı baktığımız zaman gördüğümüz büyük hamlelere dair sorular bunlar, o yüzden bu kadarı yeter şimdilik)

Bunları düşünmek mi düşünmemek mi daha sağlıklı? Düşünmekse ne miktarda düşünmek, düşünmemekse ne kadar düşünmemek? Ortasını bulabildiğimiz ölçüde sağlıklıyız. Diğer türlüsü olduğu zaman ya savruk bir hayat geçirmiş oluyorsunuz ya da ulaşmak istediğiniz kalın çerçeveli hayat karesine yaklaşamamış olmanın hırçınlığıyla çirkinleşiyorsunuz. Bazı şanslılarımız o çerçeveye girip bir de güzel poz veriyorlar, kendilerini tebrik etmemek mümkün değil.

Öneriler,

1) You can't design your life like a building. It doesn't work that way.You just have to live it, and it will design itself (HIMYM, 2009)


- Her yaşadığımız bloglarla kavuşmamalı, kendimize özel kalmalıyız biraz sanki ha?

xkcd