spoiler:
- Hey Mark, Tez konusunu belirledin mi artık?
+ Oh evet dostum, sonunda.
- Angie problemini nasıl çözmeyi düşünüyorsun?
+ İşte o hala muamma...
spoiler.
İsmail (Y)ükseklik (K)orkusu
Henüz dün bindiğim (ve adını bilmediğim) oyuncağın resmini Hürriyet'te gördüm bugün. Baba ve oğul mahsur kalmışlar tepede. Düşünüyorum da tam bir kabus olmalı. En tepedeyken -şayet yükseklik korkunuz yoksa- zevk bile alabilirsiniz, fakat tam sallanma konumunda, yani sırtınız koltuktan ayrılmışken, bütün bedeninizi emniyet kemer ve boyunluğu taşıyorsa içten içe ve hatta dıştan dışa düşünüyorsunuz: "bu işkenceye ne kadar dayanabilirim?" diye..Yükseklik korkusu dünyadan güneşe kadar olan birinin de (misal ben) böyle oyuncaklara binmesi enteresan geliyor bana...
(Ve evet, Lunaparklarda hala açık saçık deri giysili kadın resimleri ve çalan kötü şarkılar var. Bu da sanıyorum LunaPark kültürüne ait bir şey, ben yadırgamıyorum pek..)
***CircusTown'da lunapark açıldı bu arada, haberiniz olsun.
Kardeşlerimiz İçin
Hayatın her alanında farkındalık kazanmak için, empati yapmaya ihtiyacımız var. Sadece İnsanlar için değil, bitkiler ve hayvanlar için de.
HAYTAP güzel bir proje başlatmış, destek vermek lazım. Ayrıntılı bilgi için; tıklayınız
Ben Bu Yaz
Gönderen
BalloonMood
on 5 Temmuz 2009 Pazar
/
Etiketler:
Duygu Cumhuriyeti vs Semih Cumhuriyeti
/
Comments: (0)
Sade, öylece uzanmak ve sevdiğiniz diziyi izleyerek uyumanın hayalini kurmaya başlamışsanız, tatile ihtiyacınız var demektir. O andan itibaren dünyanın en güzel ülkesi, kendi cumhuriyetinizi (ve hayalini) kurduğunuz adadır.
Bütün bir dönem boyunca bedensel ve beyinsel yorulduysanız, şu dakikadan itibaren ne makaleye konsantre olabilirsiniz ne de işleri vaktinde yetiştirmeye istekli olursunuz.
Şimdi ben iki hafta boyunca Duygu Cumhuriyeti'nde yaşayacağım tamam mı? Orada yaşamanın koşullarından ilki zihni berrak mavi yapmak, içinde altın rengi balıklar yüzdürmek; ikincisi, zamanı akışına bırakmak; üçüncüsü ise zihinsel boşaltımları tatlı üretimlere dönüştürmektir.
Bütün bir dönem boyunca bedensel ve beyinsel yorulduysanız, şu dakikadan itibaren ne makaleye konsantre olabilirsiniz ne de işleri vaktinde yetiştirmeye istekli olursunuz.
Şimdi ben iki hafta boyunca Duygu Cumhuriyeti'nde yaşayacağım tamam mı? Orada yaşamanın koşullarından ilki zihni berrak mavi yapmak, içinde altın rengi balıklar yüzdürmek; ikincisi, zamanı akışına bırakmak; üçüncüsü ise zihinsel boşaltımları tatlı üretimlere dönüştürmektir.
...

...ve sonra ben de şaşırdım. Beklemiyordum çünkü. Gerçi insanlarla samimiyet kurmayı pek sevmeyen bir insandan samimi sözler duymak ne kadar samimi işte?, sonra çıkıyor böyle şeyler ortaya. Çocuklar öyle değil ama. Onlar her şeyde samimiler, yaramazlıklarında da, sevgilerinde de. Bir çocuğa sor beni seviyor musun? diye seviyorsa; evet, sevmiyorsa; hayır! diyor. Ama sor bir yetişkine, o zaman hep tek bir şey söylüyorlar; o ne demek canım benim, olur mu hiç öyle şey, tabii ki seviyorum...
Ben sanırım bir süre çocuklarla takılmak istiyorum. Ama hoşsohbet çocuklarla ki sıkılmayalım:) Berenimi özledim (şimdilik tek çocuk o, Pınar'ı saymazsak).
Bugün beni Cemile aradı; Kırıkkale'de Eğitim Projesi'nden bir öğrencim. Bahadır'ı görmüş, konum geçmiş, numaramı almış. Özlemiş beni, hoşuma gitti.
İyi ki öğretmen olmuşum ve bu güzel kalplerin dünyasını tanımışım. Diğer türlü olsaydı çok da....
Zaman
Önemli şey şu 'zaman'. Dönüp arkama bakmayacağım bu yazıyı yazarken, hatalarımı hatırlamayacağım ben oluşumdaki. Sadece zamanın ne kadar değerli olduğunu bir süre geçince buraya bakarak tekrardan hatırlamak için yazıya başlayacak ve öyle de devam edeceğim.
Hepimiz zor dönemlerden geçiyoruz, ben, sen, o vb.. Hayata dair ciddi kararlar almaya çalıştığımız dönemlerden en kritiği, yaş: 23,5... Bu yaştan sonra hayat ne yöne gitmeli?, Bundan 10 sene sonra nerede, ne yaparken görüyorum kendimi?, Bundan 15 sene sonra yanımda kimler hala var?, Ailem ne durumda?, Arkadaşlarım kimler?, Eşim?, Çocuklarım olacak mı?... daha uzaar gider bu. (Ama sanıyorum ki hayata kuşbakışı baktığımız zaman gördüğümüz büyük hamlelere dair sorular bunlar, o yüzden bu kadarı yeter şimdilik)
Bunları düşünmek mi düşünmemek mi daha sağlıklı? Düşünmekse ne miktarda düşünmek, düşünmemekse ne kadar düşünmemek? Ortasını bulabildiğimiz ölçüde sağlıklıyız. Diğer türlüsü olduğu zaman ya savruk bir hayat geçirmiş oluyorsunuz ya da ulaşmak istediğiniz kalın çerçeveli hayat karesine yaklaşamamış olmanın hırçınlığıyla çirkinleşiyorsunuz. Bazı şanslılarımız o çerçeveye girip bir de güzel poz veriyorlar, kendilerini tebrik etmemek mümkün değil.
Öneriler,
1) You can't design your life like a building. It doesn't work that way.You just have to live it, and it will design itself (HIMYM, 2009)
Hepimiz zor dönemlerden geçiyoruz, ben, sen, o vb.. Hayata dair ciddi kararlar almaya çalıştığımız dönemlerden en kritiği, yaş: 23,5... Bu yaştan sonra hayat ne yöne gitmeli?, Bundan 10 sene sonra nerede, ne yaparken görüyorum kendimi?, Bundan 15 sene sonra yanımda kimler hala var?, Ailem ne durumda?, Arkadaşlarım kimler?, Eşim?, Çocuklarım olacak mı?... daha uzaar gider bu. (Ama sanıyorum ki hayata kuşbakışı baktığımız zaman gördüğümüz büyük hamlelere dair sorular bunlar, o yüzden bu kadarı yeter şimdilik)
Bunları düşünmek mi düşünmemek mi daha sağlıklı? Düşünmekse ne miktarda düşünmek, düşünmemekse ne kadar düşünmemek? Ortasını bulabildiğimiz ölçüde sağlıklıyız. Diğer türlüsü olduğu zaman ya savruk bir hayat geçirmiş oluyorsunuz ya da ulaşmak istediğiniz kalın çerçeveli hayat karesine yaklaşamamış olmanın hırçınlığıyla çirkinleşiyorsunuz. Bazı şanslılarımız o çerçeveye girip bir de güzel poz veriyorlar, kendilerini tebrik etmemek mümkün değil.
Öneriler,
1) You can't design your life like a building. It doesn't work that way.You just have to live it, and it will design itself (HIMYM, 2009)
Rüzgar
Yatağıma uzanmış vaziyette Mind Mapping ve kavramlar üzerine düşünüyorum. Aklımda bir yandan yetiştirmem gerekenler, bir yandan da kremalı cevizli tatlı; taciz ediliyorum. Üşeniyorum ama üşümüyorum. Pencerem açık, hışırtılı sesler odamın içine doluyor. Hırıltılarda Şimo gerinerek uyuyor yanımda. Pamuk gibi göbeği bir iniyor bir kalkıyor. Arasıra kulağımı göbeğine koyuyorum, kalp atışları yankılarla bütün bedenini sarmış. Sonra bir rüzgar esiyor, yağmur yağmış, odaya toprak kokuları yayılıyor. Ağaçlar bahar çiçeklerini dökmüş, yeşermişler.
Bir insanın manzarası bu kadar güzel olabilir mi?
Rüzgar esti üstüme (Seni vurdu yüzüme...)
Bitiş Zili
Ziya Hoca'ya, Maya'da eve gidiş zili "Jump in the line" olsun diye önereceğim, bakalım ne diyecek. Shake shake shake cocuklar, shake it all the time.
No Alarms and No Surprises Please

(Değişen bir şey yokmuş, o halde yeninden) Uyumayı özledim... Çilem bugün yarın dolar diye düşünüyorum. Yaz gelmiş, mutlu bir rüya görmüşüm, ama o kadar derin uyumuşum ki rüyamı hatırlamıyormuşum. Hatırladığım şey aynaya baktığımda gülüyor olduğummuş. En güzel kahvaltıya -yemyeşil minik biberlerin arasında- balkonda uyanmışım. Sağlıklı görünüyormuşum, herkes de sağlıklıymış. Çilekler kızarmış, kirazlar olgunlaşmış, şeftaliler sulanmış. Dut bir varmış bir yokmuş. Elmalar hem yeşil, hem kırmızı hem de sarıymış. Üçü birden gökten düşmüş. Yeşil olanı ben yemişim.


