Ne Kabus Ama?

Güzel bir günün sonunda huzurla yatağıma yattım.
.
.
.
Denizi sığda turkuazdan derinleştikçe laciverte çalan bir yerdeyim. Kat kat bir deniz burası, apartman sistemi gibi ama çok da geniş. Üst kattaki denize çıkıyorum, kıyıdan uzaklaşıyorum derken bir TV beliriyor önümde, belgesel açık. Belgeselde denize uzanan kayaların arasındaki bir gizli kentten bahsediyor. O kent tam da benim bulunduğum kattaymış. Vay be ne şanslıyım diyorum, annemle başlıyoruz kenti aramaya.

Biz yüzerken ayaklarımızın altından dev kaplumbağalara benzeyen (ki dev dediğim balina kadar) gölgeler geçiyor. Gölgelerin olduğu gizli bir zemine açılan kapı gibi. O gölgeye dalarsan gizli bölmedesin, ancak çok tehlikeli... Gölge hareket halinde. Fizik kurallarına göre hızını belirlemelisin.

Kayaları fark ediyorum. Burada olmalı o kent... Ama orada değilmiş işte, yanılıyorum. Derken arkamda iri iri sütunlar ve surlar beliriyor. Sütunlara yaklaşıyoruz, derken arkada minik bir kulübe görüyorum. Yumuşak hatlı, pembeli, mavi çerçeveli bir kulübe.

Kulübeye doğru giderken; işte kent orada...

Ne kadar güzel bir kent... Minik minik rengarenk evler var. Hediyelik eşya kaynıyor burası...
Resmen bütün maaşımı harcayabilirim. Küçük bir sepet ilişiyor gözüme. Sepette Puff Daddy olduğunu tahmin ettiğim bir kristal görüyorum. Dünyanın tersine, ekvatordan basık kutuplardan şişik... Satıcı bana kutuplardan bastırmam gerektiğini söylüyor. Bastırdığımda kristal ışıklanıyor ve müzik çalmaya başlıyor... İlgimi çekiyor ve kutunun geri kalanındaki kristalleri incelemeye başlıyorum.

Ve Manic Street Preachers_ You Love US buluyorum :)) Derhal sepete ekliyorum. Biraz daha karıştırıyorum, Richey James Edwards ama bilmediğim bir şarkı, sepete ekliyorum... Blur, Modern Life is Rubbish şarkısı (kristaldeki görsel de albüm kapağı olan tren), sepete ekliyorum. Fiyatları nedir bunun diye soruyorum... 20 euro tanesi diyor.

Ve işte o an acı gerçekle sarsılıyorum. Üzerimde mayo var ki benim!!! Ben oraya yüzerek geldim!!! Mayonun cebi olmaz ki param olsun... Gitti güzelim hediyeler.

Ben

"sen hala baharsın,
kış kapıda olsa da hala bir gelincik tarlasında çıplak ayak yürüyebilirsin
ve tüm doğa durup bu sahneyi hayranlıkla izler..."
Dakikalar ne kadar uzun, günler ne kadar kısaymış
Karabasan kalktıktan sonra yaşamak varmış
Ama amaçsız, ama değil...

Kış vurmuş yüze, bahar ne çabuk bitmiş
Yağmurun kokusunu yine duymak varmış
Ama uzaktan, ama değil...

Her şeyi rayına oturtmak için çok fazla anahtar var aslında. Basit bir bilgisayar oyunu bu. Ancak pratik yapmadığın için iyi oynayamıyorsun. İyi oynayamadığın için hala bu etabı geçemedin. Çıkış kapısını da bilmiyor değilsin, kapı orada görünüyor. Sadece hangi açıdan zıplarsan daha yükseğe olur, bunları hesapla. Lütfen...

You Love Us



Manic Street Preachers, ilk gençlik yıllarımda duygularımı melodilerine teyellediğim, daha özel/yoğun duygularımı ise sağlam dikiş yaptığım bir grup. Bir yaz günü arabada babama Ready For Drowning'i dinletip "işte en sevdiğim şarkı bu!" dediğim, daha sonra dinlediklerime öyle bir kategori açmadığım için şu yaşımda hala o unvanı hak eden tek şarkının yaratıcıları. Sinirliyken ne yaparsınız? sorumun cevabı= "Manic Street Preachers" dinlerim. Bu hafta sonu Efes One Love'da sahne alacaklardı. Bir Ankara yaşayanı olarak yapılacak işlerimiz olduğunda maalesef katılamayız öyle etkinliklere. Olmadı işte bu sene de. Bir dahaki sefer olacak mı? bilmiyorum. Umuyorum.

Manics'i kaçırdık. Ancak yaşamı kaçırmadık. Ankara'da vakit geçirmekten en çok hoşlandığım yerlerden biri, ODTÜ Eymir Gölü Bağevi. Dut da aldık manavdan (ki kendisi en sevdiğim meyvedir), bir de ananas. Nasıl güzel dakikalar geçiriliyor... Göl kenarında evim olsun, o gölde de karabataklar yüzsün. Sevdiklerimle beraber olayım, sağlıklı olalım. Dünyada başka istediğim bir şey yok.


facebook

kaynak: eatliver
Son demler sanırım, içime bir güneş doğuyor gibi. Batmaz inşallah? :))

Bitse de kurtulsam. Ama güzel bitse.

Mavi

Yürüyüş sonrası dinlenmek için kapüşonumu kafama geçirip çimlere uzandığımda yüzüm ile gökyüzü karşılıklı, bakışıyorduk. Orada beyaz bulut yoktu, gri bulut da yoktu... Bulut yoktu... Kocaman bir mavilik, kollarını iki yana açtığından daha büyük. Başımı en ufak bir açı ile eğersem kadraja ancak ağaçların yaprakları girebiliyordu, bazen ise acele uçan bir kuş.
Kulağımda Grey Oceans, düşünüyordum; "bir şey eksik!!!".

Mutluydum,
üstüne huzurluydum da,
ama sanki bir şey bekliyordum.
Tekne ile yanıma gelecek 'kavun içinde dondurma' satıcısını mı? Gökyüzünden kafama düşecek bir roman mı? Altımdan yükselecek yüce bir kiraz ağacının beni göğe çıkarmasını mı? Hepsi olabilirdi... "Bir şey eksik!" diye düşünüyordum.

... derken O'nu gördüm. Adını bilmiyorum, ağız alışkanlığı oğlum diye seslenirken buldum kendimi. Oğul da değildi ya, neyse. Sonra birden içimdeki boşluğun gittiğini farkettim. Gördüklerim beni tatmin etmiş olacak ki o eksik giderildi. Gördüğüm çiçekli elbise giymiş bir köpek kardeşti.
Koşarak yanıma geldi,
kafasını sevdim...


The Garden


Edgar Allan Poe feat. Einstürzende Neubauten

something lik that, yes.

You will find me, if you want me in the garden.